Mijn verhaal
"In de GGZ noemen ze me complex. Ik noem mezelf een pretpakket"
Al van kleins af aan ben ik bekend met hulpverlening. Vóórdat ik in de gespecialiseerde-GGZ terecht kwam had ik al vele therapeuten gezien en verschillende behandelingen gehad. Schoolpsychologen, maatschappelijk werkers, gezinscoaches, Haptotherapie, EMDR, tekentherapie ect. De Basis-GGZ had ik op jonge leeftijd al uitgespeeld.
"Bij mij is vastgesteld: chronisch langdurig trauma. Ik noem het liever een spectaculaire jeugd"
Vanaf het moment dat ik mijn diagnoses kreeg ging ik nog meer schrijven. Ik schreef vooral over mijzelf. Ik las veel, ik leerde veel en er werd me steeds meer duidelijk. Ik was opzoek naar mijzelf, maar door het krijgen van mijn diagnoses ging ik mijzelf steeds beter begrijpen. Ik was niet gek of ontspoort, mijn brein werkte anders. Én ik had in de jaren dat ik opgroeide, door verschillende omstandigheden, situaties en ervaringen, bepaalde patronen, gedragingen, gedachten en gevoel ontwikkelt. Er was ineens een reden waarom ik deed zoals ik deed en waarom ik me voelde zoals ik me voelde.
Op het moment dat ik zelfstandig moest worden kwam ik mezelf tegen. Ik liep vast in mijn leven, omdat ik moest dealen met de gevolgen van een 'spectaculaire jeugd' en het opgroeien in een behoorlijk onvoorspelbare omgeving.
Onderaan op deze pagina staan blogs waarin ik vertel over mijn diagnoses, the road to en wat voor een invloed ze hebben op mij en mijn leven. Maar weet wel, iedereen is uniek en iedere diagnose is bij iedereen anders. En deze zijn van mij.
Wat mijn pretpakket voor mij betekend:
Sommige mensen willen niets van 'labeltjes' weten. Maar hoe gek het ook klinkt, ik ben blij met mijn diagnoses! Ik ben niet blij met dát ik ze heb, maar wel met dat ik de diagnoses heb gekregen. Voor mij vielen namelijk alle puzzelstukjes in een keer op zijn plek. Er bleek een naam te zijn voor mijn klachten en symptomen.
Je wordt al snel raar aangekeken, wanneer je verteld dat je het fijn vind om een diagnose te hebben. Als ik uitleg waarom ik het fijn vind, vergelijk ik het vaak met een tumor. Stel je loopt al jaren, elke dag met knallende koppijn, maar er is geen enkele arts die iets kan vinden. Er wordt je verteld dat het stress is en je rust moet nemen. Uiteindelijk kom je bij een arts die je na onderzoek verteld dat je een tumor in je hoofd hebt... Dan ben je toch opgelucht? Niet omdat je een tumor hebt, maar omdat het dus niet aan jouzelf ligt. Je weet nu wat de oorzaak is, je kan gerichter naar informatie zoeken, om hulp vragen en het kan behandeld worden!
Door het krijgen van mijn diagnoses ging ik mezelf begrijpen. Waarom ik deed zoals ik deed. Ik was niet zelf gestoord, het was niet mijn eigen schuld. Het was écht 'iets'. Ik kwam er achter dat ik niet de enige was die rondliep met bepaalde problemen. Ik herkende mezelf in anderen, waardoor ik me ineens een stuk minder eenzamer voelde.
Naast dat ik veel leerde over mezelf, kwam ik er ook achter, ondanks dat het kwam door mijn eigen problemen, dat ik het heel fascinerend vind hoe ons brein werkt en dat ik alles rondom psychologie en mentale gezondheid heel erg interessant vind.
