Al jaren is schrijven een van mijn grootste passies. Schrijven lucht op, het helpt mij om dingen te verwerken, op een rijtje te krijgen, mijn hoofd op orde te houden en het kan zorgen voor nieuwe inzichten.
Ik deelde altijd al veel op mijn social media en dit werd tot nu toe gelukkig altijd heel goed ontvangen. Ik kreeg regelmatig vragen en berichten met: "Wat goed dat je dit deelt" en "Dit is zó herkenbaar!"
Van meerdere mensen kreeg ik de vraag: "Waarom begin je geen blog?" "Waarover? Over mezelf? Dat is toch raar..." zei ik dan. "Nou en, je hebt genoeg te vertellen. jij kan schrijven wat je wilt en als mensen het raar vinden lezen ze het toch niet!" Hmm, dat klinkt wel logisch! Ik vond het niet eens zo'n gek idee. Nóg meer schrijven? Geen probleem! Die 2 boeken waar ik al jaren mee bezig ben lopen ook niet weg.
(Ja, ik schrijf 2 boeken tegelijk, maar ook dat is een 10 jaren plan... Welkom in het leven van een ADHD´er!)
Geen perfecte plaatjes, maar echte verhalen en realiteit
Ik ben heel open over mijn mentale gezondheid en ik ben me er zeker van bewust dat er mensen zullen zijn die daar iets van vinden. Misschien vind je dat ik alleen maar opzoek ben naar aandacht of vind je het raar dat ik mijn verhaal zo openbaar zet.
Het is een bewuste keuze en het is iets waar ik al een paar jaar over nadacht.
Het is zeker geen schreeuw om aandacht. Althans, niet als in aandacht voor mij. Maar aandacht voor de realiteit! Voor dátgene waar we het niet over hebben, maar wat er wél is! Namelijk gevoel en emoties. Eenzaamheid, onzekerheid, mentale struggles en psychische problemen of ziektes. Iedereen heeft ze, maar we praten er niet over.
Ik wil juist eerlijk zijn, open en transparant
Ik hoop dat ik anderen óók de herkenning kan geven die ikzelf zo fijn vind, dat je door het lezen van mijn verhalen misschien andere inzichten krijgt of je op een andere manier naar dingen gaat kijken. Ik hoop dat het je op een of andere manier steun biedt en ik je het gevoel kan geven van: je bent niet alleen! Ik wil juist eerlijk zijn, open en transparant en ik schrijf juist graag over onbesproken, gevoelige of kwetsbare onderwerpen, om het taboe hierover te doorbreken. Ik wil laten zien dat (bijna) niemand voldoet aan de stereotypes die we allemaal kennen.
Ik kies er bewust voor om me kwetsbaar op te stellen. Weet je waarom? Omdat ik het zelf ook fijn vind als anderen dit doen. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik dat ben gaan waarderen. En hoe meer ik ging inzien hoe waardevol dat is. Want hoeveel mensen heb jij om je heen die écht door jou heen kunnen prikken en op je meest kwetsbare moment naast je blijven staan?
Hulp vragen is niet zwak!
Misschien herken je bepaalde dingen die ik schrijf bij jezelf of bij een ander. Maar had je er tot nu toe nooit bij stilgestaan. Misschien herken je dingen, maar heeft het verder geen invloed op je leven en heb je er geen last van. Dat is alleen maar heel fijn! Maar als dit wel zo is, als het wél je functioneren beïnvloed op welke manier dan ook, dan verdien je het om hier hulp bij te krijgen. Ook al loop je er al jaren mee, het is nooit te laat om hulp te zoeken.
Hoe sterk is het als je durft toe te geven en kan erkennen dat je ergens hulp bij nodig hebt? Het laat júíst zien hoe goed je jezelf kent en dat je het lef hebt om je open te stellen. Daarbij laat je ook zien dat je bereid bent om aan jezelf te werken, te leren en dat je het beste eruit wilt halen wat erin zit. Dat is niet zwak! Hulp vragen is NIET zwak, zoals velen dat wel vinden.
Ik gun het iedereen zo erg om gewoon openlijk en zonder schaamte over hun mentale gezondheid te kunnen praten. Zonder dat je bang hoeft te zijn voor anderen hun mening. Of wat anderen van je vinden. Dat je weet, dat wat je ook deelt, er met respect mee wordt omgegaan.
Mentale gezondheid onzin?
Iedereen mag natuurlijk zijn eigen mening erover hebben en daarvoor heb ik alle begrip! Maar tegen diegene die vind dat alles wat je niet ziet onzin is, denkt dat het een een keuze is, vind dat we ons aanstellen of mentale gezondheid onbelangrijk vind, wil ik zeggen: wees blij dat je er zelf geen ervaring mee hebt! Maar dat wil niet zeggen dat het er niet is. En dat maakt ook het feit dat ziekenhuizen vol liggen, er zelfs speciale klinieken zijn en er dagelijks mensen overlijden, als gevolg van psychische problemen, niet minder waar. Iedereen mag zijn mening hebben en dat is meer dan oké. Maar het is niet oké om tegen iemand die wél struggles heeft te zeggen dat hij zich aanstelt. Of dat hij gewoon even normaal moet doen. Je kan iemand echt pijn doen door zoiets te zeggen. Of kwetsen.
Ook al heb je een eigen mening, dat betekend niet dat je geen begrip en respect kan hebben.
Denk jij er wel anders over, dan is dat natuurlijk helemaal prima en adviseer ik je om niet verder te lezen ;-)
Korte handleiding
Ik houd van logica. Dus ik dacht, laat ik een soort van logische volgorde maken in alles wat ik schrijf. Dat is handig en overzichtelijk, dacht ik. Later dacht ik, wacht, ik ben dan natuurlijk de enige die de volgorde kent. Dus ik wil toch graag even een korte toelichting geven.
Ik kan me namelijk voorstellen dat je niet als eerste de Mijn verhaal pagina leest. Maar op die pagina staat wel veel wat handig is om vooraf te weten voordat je de rest leest. O.a. mijn leven met een eetstoornis, in 3 delen. Door allereerst deze te lezen wordt de rest van alles wat ik schrijf ook begrijpelijker.
Bovenin het menu zie je Klinieken & opnames. Hier ga ik, op chronologische volgorde, dieper in op alle behandelingen die ik benoem in Mijn eetstoornissen.
Je bent natuurlijk vrij om te lezen wat en hoe je het zelf wilt, maar dit is wel een tip om het niet te ingewikkeld te maken.
Dat ben ik namelijk al genoeg ;-)
Bedankt!
Ik wil je alvast bedanken dat je hier bent en de moeite neemt om dit te lezen! Schrijven is voor mij belangrijk en een enorme uitlaatklep. Maar het (hopelijk) anderen kunnen helpen, op welke manier dan ook, vind ik het allermooiste! Alle feedback, tips en adviezen zijn welkom en vragen stellen mag natuurlijk ook altijd! Bovenaan de pagina vind je mijn Instagram en Facebook.
Oh ja, en als laatste: ik praat graag, ik schrijf graag én ik heb ADHD. Soms ben ik dus iets té enthousiast (en perfectionistisch) en blijf ik maar schrijven, omdat ik alles zo goed en duidelijk mogelijk wil vertellen en anders bang ben dat ik iets vergeet.
Plus, kort van stof zijn is nog steeds niet mijn sterkste punt. Maar ik vond dit een beter excuses :-)