3. Mijn eetstoornis(sen)

Hoe het ondertussen met eten ging?

Ik at steeds slechter. Of beter gezegd, minder. Het leek wel alsof eten steeds verder bij me vandaan kwam te staan. Ik heb nog nooit een normaal eetpatroon gehad, maar nu was er al helemaal geen patroon meer. Voordat ik iets at moest ik het eerst afwegen en helemaal berekenen. Daarbij kwamen dan nog alle gekmakende eetstoornis gedachten...

"Is het wel écht nodig om dit te eten? Je kan ook een mandarijn nemen i.p.v. een appel, minder calorieën... Als ik nu die appel eet kan ik vanavond geen fruit meer eten." En zo ging het maar door. En dan moest ik ook nog in discussie gaan over in hoeveel stukken ik de appel moest snijden. De appel die ik 's ochtends midden op het aanrecht had gelegd, bleef daar dan gerust uren liggen. Wachtende tot ik er 'klaar voor was' om hem op te eten.

Dan ging dit alleen nog maar over een appel, maar kun je je voorstellen waarom ik al jaren geen echte volwaardige maaltijd meer had gemaakt? Zelfs een bakje yoghurt kostte zóveel mentale strijd. Ik was moe, mijn hoofd was overvol en na al die jaren had ik er geen energie meer voor. Het makkelijkste was dus om het maar gewoon niet te doen. Dit was niet eens een bewuste keuze, maar het sloop er zo in. De strijd die ik moest leveren voor die paar happen, het kostte me alleen maar veel tijd en frustratie. Het was het me niet meer waard. Hierdoor leek eten ook steeds minder belangrijk voor me te worden, ik had ook totaal nergens zin meer in. Waar ik vroeger het hele chocolade schap in mijn mandje kon gooien en niet kon kiezen welke koekjes ik wilde en dus alles maar kocht, kon ik nu voor het schap gaan staan met 0 gevoel, compleet blanco. Het boeide me gewoon niets meer. (En ja, dit was dus bij 'verboden' producten zo, maar nu ook zelfs bij groente, fruit ect.) 

"Eten en ik, we waren als water en vuur."

Sporten was altijd al mijn uitlaatklep

Sporten en ik daarentegen, wij waren onafscheidelijk. Een net getrouwd stel, tot de dood hen scheidt. In al die tijd dat ik verplicht werd om rust te nemen heb ik niet veel gesport. Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling dat ik sportte. Maar hey, eens een sporter, altijd een sporter! Het is ook altijd mijn grootste uitlaatklep geweest, dus helemaal niets doen was geen optie. Toen mijn gezicht eenmaal hersteld was van de operatie probeerde ik het serieuzere sporten weer op te pakken. Dit zorgde ervoor dat ik weer iets meer volume kreeg in mijn spieren. Wekenlang had ik zo goed als niet bewogen en volledige rust gehad. Vanuit mijn omgeving hoorde ik dat ik er veel relaxter uitzag en een meer ontspanner blik op mijn gezicht had (want ja, sporten is goed voor lichaam én geest!). Ondanks dat mijn lichaam nog steeds zwaar onder stress stond door het tekort aan voeding en jarenlange overbelasting. En dat voelde ik ook wel. Af en toe dan... Maar als ik er niet bij stil stond voelde ik het niet. Door de adrenaline, mijn chronisch positieve instelling en het constante 'aan' staan, kon ik alles mooi verbloemen. Niet alleen voor de buitenwereld, maar ook voor mijzelf. 

Eetstoorniskliniek poging 2

Met man en macht en met veel meer omwegen dan nodig zou moeten zijn, werd ik aangemeld voor klinische opname bij de eetstoorniskliniek waar ik in 2019 ook in behandeling was. De wachttijd hiervoor liep alleen op tot maanden en dus werd er een spoed aanmelding van gemaakt. Na weken van over en weer bellen en mailen met verschillende instanties, waarvan we hoopte dat ze iets konden betekenen, kregen we te horen dat ze niet aan spoed aanmeldingen deden. Sjonge, is dat nou even balen... Ik kwam dus gewoon op de wachtlijst. Maanden van frustratie, wanhoop en onzekerheid gingen voorbij en ondertussen had de eetstoornis terrein gewonnen. Ikzelf leefde in een enorme bubbel en alles ging als een waas aan mij voorbij. Terwijl ik gewoon vrolijk doorging met waar ik al mee bezig was. Al werd het wel steeds minder, want fysiek kreeg ik ook steeds meer klachten en had ik veel pijn. Wel hield ik mij weer netjes aan alle afspraken, ging ik elke week braaf voor controles naar de huisarts en deed ik wat er van mij verwacht werd. 

Crisisssss

De dwanggedachten werden erger en erger en naast de eetstoornis (wat ook dwangmatig gedrag is) zorgde dit ervoor dat de situatie thuis niet meer uit te houden was. Ik kon niet meer alleen zijn met mijzelf, ik zat vast in vele destructieve patronen en had totaal geen regie meer over mijn eigen leven. Ik stond nog steeds op de wachtlijst voor klinische opname in de eetstoorniskliniek, maar het was thuis niet meer leefbaar. Mijn huidige behandelaren meldde mij aan bij een algemene GGZ-kliniek en binnen korte tijd werd ik opgenomen voor een crisisopname. 3 weken was ik hier opgenomen. In Mijn eerste opname, een crisisopname kun je daar meer over lezen. 

Dat is pech, bewegingsdrang weg

Zo goed als mijn hele eetstoornisleven had ik last van bewegingsdrang. Maar na de operatie aan mijn lip kon ik een paar weken bijna niet bewegen door de pijn en kwam ik ook niet buiten. Toen ik eenmaal hersteld was, heb ik wel het sporten in de sportschool weer voorzichtig opgepakt. Dat was, naast dat het jarenlang dwangmatig was, óók mijn grootste hobby. De bewegingsdrang en dan vooral het wandelen, leek te verdwijnen, maar hoe fijn, ik kreeg er andere dwang voor terug. O.a. vergelijkingsdwang en schoonmaakdwang. (Klinkt grappig en handig, maar geloof me, dat is het niet...) 

Van de ene naar de andere kliniek

8 weken ná de crisisopname mocht ik op intake komen voor opname in de eetstoorniskliniek, waar ik 1,5 week later opgenomen werd. Deze opname, waar ik kilo's had moeten aankomen, liep (verrassend genoeg...) ook weer niet zoals gepland. En dus stond ik een week later met mijn koffers, een nóg bozere eetstoornis én een nog lager gewicht dan vóór de opname, weer bij mijn moeder op de stoep (alleen zijn vond ik nog steeds heel moeilijk, dus sliep ik veel bij mijn moeder).

De opname in de kliniek had voor 5-0 achterstand gezorgd. Ik was nog nóóit in 1 week tijd zo hard achteruit gegaan. Fysiek, maar vooral mentaal was ik niets meer waard. Dit was zó oneerlijk, ik had zo hard mijn best gedaan (vooral voor mij omgeving). Ik had harder dan ooit gestreden en mezelf helemaal uitgeput, maar ik kreeg er niets voor terug. Behalve nog meer ellende. 

In deze blog kun je lezen hoe gezellig ik het heb gehad in de kliniek.

En nu dan?

Ik was dus weer thuis en i.p.v. klinisch kwam ik nu op de poli van de eetstoorniskliniek. (Dus ambulant: voor gesprekken/therapie kom je naar de kliniek, maar je slaapt thuis). Vele gesprekken met mijn ouders erbij en verschillende hulpverleners, want niemand wist hoe we nu verder moesten. Mijn ouders reden mij dagelijks heen en weer naar de kliniek, want ik mocht niet meer met het openbaar vervoer reizen. Ik wilde niet afhankelijk zijn en dus kon ik medisch taxivervoer regelen vanuit de zorgverzekeraar. 

Ondertussen heb ik meerdere keren moeten horen dat het 5 voor 12 was. Ik was er slechter aan toe dan ooit. De kilo's die ik had achtergelaten in de kliniek moest ik  zelf weer rechtzetten Ik. moest. aankomen. Dat was het enige waar het over ging. Behandelingen of therapieën waren onmogelijk als mijn gewicht zó laag was. Dus aankomen was nu eerste prioriteit. Althans, voor mijn omgeving, niet voor mij. Ik wilde niet aankomen, dat voelde als doodgaan. Maar nadenken kon ik inmiddels niet meer en het drong niet tot mijn eetstoornisbrein door dat ik dood kon gaan. Ik vervreemde steeds meer van mezelf (voor zover dat nog kon) en de afstand tot eten werd steeds groter. 

Aanmeldingen door het hele land

Ik zat 'zwaar in de gevarenzone' volgens de arts en behandelaren, dus werd ik aangemeld bij verschillende ziekenhuizen, PAAZ afdelingen en MPU´s door het hele land. In de hoop dat er ergens snel plek zou zijn. Maar deze afdelingen zijn schaars en als ze er al zijn, zijn de wachtlijsten lang. Maar wat een geluk had ik, in december 2025 werd ik aangemeld en eind januari had ik een intake in een ziekenhuis (aan de andere kant van het land... Joehoee...) op een PAAZ afdeling. Een maand later werd ik gebeld en een paar dagen later werd ik opgenomen in het ziekenhuis. In Ziekenhuisopname op de PAAZ vertel ik hier meer over. Mentaal ging het hier iets beter, de afdeling, de sfeer en de mensen waren heel fijn! Maar lichamelijk ging het niet goed. Na 3 weken op de PAAZ kreeg ik een maag- neussonde, waardoor ik sondevoeding kreeg. Na 7 weken, april 2026, ging ik met ontslag. Door de sondevoeding was ik iets aangekomen in gewicht, maar ik zat nog steeds met mijn BMI in de gevarenzone. Ik ging dus ook naar huis met sondevoeding. Want zelf eten lukte nog steeds niet. Sterker nog, het zelf eten werd steeds moeilijker door de sonde. Mijn eetstoornis protesteerde namelijk niet tegen de sondevoeding, zoals vaak gebeurd bij eetstoornissen. Maar ik was natuurlijk weer een uitzonderlijk geval en dus was het bij mij precies andersom. Hetgeen wat ik zelf nog at werd steeds minder, waardoor de sondevoeding een paar keer opgehoogd moest worden.

Ik was weer thuis en ik kreeg thuiszorg om de sondevoeding aan- en af te koppelen. Het gewicht wat ik was aangekomen in het ziekenhuis zat er nog aan en de sonde zorgde ervoor dat dit er ook aan bleef.