2. Mijn eetstoornis(sen)
Mijn eetregels, weegschaal en voedingsapp waren heilig!
Door mijn nieuwe strenge koolhydraatarme levensstijl was ik van overgewicht afgevallen tot een gezond gewicht. Ik begon zichtbare spieren te krijgen en ik at. Althans, het hoognodige... En tot op de gram afgewogen. Er ging niets mijn mond in voordat het op mijn weegschaal had gelegen en ik exact wist wat de voedingswaarde waren. Ook was wat ik at steeds beperkter geworden. Het begon met koolhydraten schrappen, maar langzaam werd de angst voor andere producten ook steeds groter. Ik bleef schrappen totdat ik eigenlijk alleen nog maar leefde op magere eiwitten, groente en soms, als ik in een feestelijke stemming was, fruit. Maar eigenlijk ook liever niet vanwege de fruitsuikers. Ik had hele lijsten met eetregels en verboden producten waar ik me strikt aan hield. De voedingsapp was mijn bijbel en als iets niet ging zoals gepland, raakte in in paniek.
"Er ging niets mijn mond in voordat het op mijn weegschaal had gelegen en ik exact wist wat de voedingswaarde waren."
Een eetstoornis, daar ben ik toch veel te dik voor?
Dat alle symptomen die ik had en mijn achterlijke gedrag misschien wel eens bij een eetstoornis zouden kunnen horen, was nooit in mij opgekomen. Want ook ik, toen nog compleet onbekend in eetstoornisland, was er heilig van overtuigd dat je alleen een eetstoornis (anorexia dus, want dat was de enige eetstoornis die ik kende) kon hebben als je dun was. Iedereen kent wel het stereotype meisje met de eetstoornis, toch? Het beeld van een graatmager, bleek meisje die niet eet. Anorexia. En dat was ik bij langena niet.
Niet wetende dat Anorexia een zusje had, genaamd: Orthorexia. Eigenlijk waren ze bijna hetzelfde, alleen had Orthorexia geen ondergewicht.
De opvolger van orthorexia
Een paar jaar duurde het voordat ik weer terug viel in oude patronen. Het lukte mij prima om me aan mijn eetschema en duizenden regels te houden. Ik had écht een gezonde levensstijl ontwikkeld (dacht ik). Maar mijn lichaam schreeuwde om voedingsstoffen. De oncontroleerbare eetbuien maakte weer steeds vaker deel uit van mijn week. Maar mijn orthorectische kant hield mij stevig vast. Het uber gezonde eten zette ik dus voort, maar uit angst om weer terug al die kilo's aan te komen begon ik weer te compenseren. Ik voelde me echt een junk. Verslaafd aan eten en compenseren. Dit ging een paar jaar zo door, totdat het écht uit de hand liep en ik zélf, in 2018, naar de huisarts ben gegaan. Ik trok het niet meer.
Hier kun je lezen hoe ik mijn eerste 'officiële' diagnose kreeg en voor het eerst werd aangemeld bij een eetstoorniskliniek.
"De eerste keer dat ik hoorde dat een eetstoornis een ziekte was, heb ik een ziekte? Ik ben toch helemaal niet ziek?"
Welkom in GGZ-land!
Vanaf dat moment werd ik vaste klant in de GGZ. In 2019 volgde ik behandeling voor de boulimia, wat uiteindelijk bij mij niet bleek te helpen. In Mijn behandeling werd gestopt leg ik uit waarom.
Ik werd doorverwezen en in 2020 kwam ik in een groep terecht waar ik enkele maanden groepstherapie voor jongvolwassenen met persoonlijkheidsproblemen volgde. Dit was verschrikkelijk. 'Gelukkig' was het net corona en zaten we in een lockdown. Vervelend, de therapie sessies gingen dus een tijd niet door of waren online. Er waren dus meerdere redenen om te stoppen met deze therapie.
Geen therapie, maar wél doorgeslagen
Gedurende de hele corona tijd heb ik niets van therapie gevolgd of behandeling gehad. Mijn eetstoornis kon lekker zijn gang gaan. Mijn wereld werd steeds kleiner. Mede door de lockdowns, maar ook omdat ik helemaal in mijn eigen wereldje leefde. Vrienden zag ik amper meer, want samen met mijn eetstoornis had ik het gezellig genoeg.
Noem het gespierd of noem het mager, noem het discipline of vluchtgedrag en doorgeslagen
Aan het einde van de laatste lockdown was er weinig meer van mij over. Ik was meer dan ooit doorgedraaid en had behoorlijk wat kilo's achter gelaten in de corona tijd. Ik zette 25.000 stappen op een dag, naast de 2 uur krachttraining en 4 keer per week hardlopen. Elke dag, 7 dagen per week.
(Oke, to be honest: soms bond ik mezelf, met dat beetje gezonde verstand dat ik nog had, op dag 7 vast, voor een rustdag).
Mijn toenmalige relatie ging uit, waardoor ik nog meer tijd had en me dus nóg meer kon richten op de eetstoornis. Want dáár was ik goed in en dát voelde fijn! Het gaf voldoening en een trots gevoel. Ik was nóg strenger voor mezelf en de kilo's vlogen er nog steeds vanaf. De aderen op mijn lichaam kon je tellen en waren duidelijk zichtbaar op plekken waarvan ik niet eens wist dat ze daar zaten. Ik leefde op adrenaline en voor mijn gevoel kon ik de hele wereld aan! Ik had een sixpack waar je U tegen zegt, maar het was nooit goed genoeg. Ik was letterlijk mijn eigen lichaam aan het slopen. Alleen zag ik het zelf niet. Of misschien wilde ik het niet zien?
Op dat moment zat ik, achteraf gezien, dieper dan diep in de eetstoornis.
Ik werd keihard geconfronteerd...
Ikzelf vond dat er niets aan de hand was. Of eigenlijk, de eetstoornis vond dat er niets aan de hand was. Ik leefde compleet op de automatische piloot en stond er (onbewust) ook niet bij stil hoe het eigenlijk écht met me ging. Ik ging maar door, ik had geen rem en vermeed elke vorm van emotie of gevoel. Ik had alleen, vond ikzelf, heel veel last van dwanggedachten en de chaos in mijn hoofd.
Maar inmiddels was het duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld dat het niet helemaal goed ging en zat ik dus binnen een paar dagen met mijn vader bij de huisarts. Dit was een emotioneel gesprek. Er werd me een spiegel voorgehouden en ik werd keihard geconfronteerd met mezelf en met wat ik deed. Ik had inmiddels mijn laagste gewicht ooit bereikt en liep erbij als een wandelend lijk... Het ergste vond ik misschien nog wel dat ik van mijn omgeving moest horen hoe slecht ik eraan toe was. Zelf zag ik het niet, zei dat het allemaal wel meeviel. En toch schaamde ik me dood.
Ik moest weer in behandeling. Ik gaf toe dat ik af en toe weer last had van de eetstoornisgedachten, maar ik benadrukte dat ik méér last had van de chaos en dwang in mijn hoofd. Ze moesten van mijn eetstoornis afblijven! Als ik rust heb in mijn hoofd kom ik weer aan, maakte ik iedereen wijs. Maar huisartsen, behandelaren en ouders kun je voor de gek houden, een eetstoornis niet.
Ik werd letterlijk stilgezet, weggeplukt uit de maatschappij. Elke week werd ik verwacht bij de huisarts voor een uitgebreide APK. Sporten en wandelen werden me verboden en mijn omgeving hield me goed in de gaten.
"Er werd me een spiegel voorgehouden en ik werd keihard geconfronteerd met mezelf en met wat ik deed."