Wat ik leerde en wat ik jou graag wil leren over eetstoornissen

"Ik had liever een gebroken been gehad. Dat is tenminste zichtbaar aan de buitenkant."

Er zijn zoveel vooroordelen en misvattingen. En er is zóveel wat mensen niet weten over eetstoornissen. Ik had ze ook! 

Ik was niet dun, dus ik had geen eetstoornis. Een eetstoornis was voor jonge onzekere meisjes. Ik was te oud. Ik verloor de controle en had eetbuien, dus ik was zwak en het was mijn eigen schuld. Je bent pas ziek als je graatmager bent. Dan verdien je hulp. 

 Het is niet dat ik dacht: goh laat ik eens een eetstoornis nemen. Het is GEEN keuze!

Gedurende mijn eetstoorniscarrière heb ik zoveel geleerd en ik hoop dat ik jou hier ook iets mee kan leren!

• Ik leerde dat een eetstoornis een PSYCHISCHE ziekte is. Een ziekte waar je NIET voor kiest. Het overkomt je, het sluipt langzaam je leven binnen en ontwikkelt zich. Een echte sluipmoordenaar.

• Ik leerde dat merendeel van de mensen met een eetstoornis juist een NORMAAL gewicht heeft, dat je aan de meeste niet eens ziet dat ze ziek zijn. En dat het gewicht ook NIETS zegt over de ernst van de ziekte. Merendeel van mijn eetstoornisleven heb ik een normaal gewicht gehad, terwijl ik eigenlijk dood ziek was. En ook in de periode dat ik te zwaar was, wist niemand wat erachter zat. Toen ik veel trainde en zo droog was dat je elk lijntje zag, was ik 'gedisciplineerd' en 'supergoed bezig!"Maar niemand wist dat wat ik deed eigenlijk gewoon ziekelijk obsessief was. En ikzelf wist het nog het minst.

• Wat ik ook leerde was dat IEDEREEN een eetstoornis kan krijgen. Een eetstoornis discrimineert niet! Jong, oud, man, vrouw, gezond gewicht, overgewicht, ondergewicht en ook afkomst maakt niets uit. Het is een psychische ziekte, waar het uiterlijk (en dus gewicht) een GEVOLG van KAN zijn.

• Een eetstoornis komt (bijna) nooit alleen. Die van mij dus ook niet. Ik dacht als je een eetstoornis hebt hebt, je gewoon een eetstoornis. Wist ik veel dat een eetstoornis een gevolg is van iets en het vaak ook nog meerdere functies heeft. Bijna altijd hebben mensen met een eetstoornis ook nog andere 'labels'. Zo komt de combinatie met autisme, AD(H)D, PTSS, persoonlijkheidstoornissen of dwangstoornis vaak voor. 

• De oorzaak van een eetstoornis is niet alleen onzekerheid of dat iemand zichzelf te dik vind en graag af wilt vallen. In tegenstelling tot wat veel mensen denken. Hier kán het mee beginnen, maar dit hoeft zeker niet altijd zo te zijn. 

• De reden waarom mensen een eetstoornis ontwikkelen is vaak een COMBINATIE van factoren. Er is eigenlijk nooit maar één aanwijsbare reden. O.a. erfelijke belasting, genen en aanleg voor het ontwikkelen spelen mee. Maar ook opvoeding en invloeden vanuit de omgeving tijdens het opgroeien (in een onveilige situatie) hebben een hele grote invloed. Vaak is de gevoeligheid er al, maar begint de eetstoornis zich pas echt te ontwikkelen en te uiten na een ingrijpende gebeurtenis. 

• Vaak wordt er gedacht dat mensen met een lager IQ meer kans hebben op het krijgen van een eetstoornis. Maar eetstoornissen gaan juist vaak samen met hoge intelligentie of hoogbegaafdheid. Iemand met een boven gemiddeld hoog IQ is vaak ook perfectionistisch, hoog sensitief, bovengemiddeld creatief en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Deze persoon is continue opzoek naar controle en kan de lat voor zichzelf enorm hoog leggen. Het obsessief bezig zijn met eten geeft een gevoel van controle en macht. 

• Als er gekeken wordt in welke beroepen eetstoornissen het vaakst voorkomen, valt het op dat eetstoornissen veel voorkomen bij artsen, advocaten, topsporters, acteurs en presentatoren. Dit zijn beroepen die veel prestatiedruk vragen en een hoge stress factor kunnen hebben. En geloof het of niet, ook diëtisten en hulpverleners (psychologen, psychiaters ect.) hebben een grote kans op het ontwikkelen van een eetstoornis. De combinatie van medische kennis, de enorme controle drang en verantwoordelijkheid zijn hiervoor belangrijke factoren.