Update sondevoeding en 'normaal' eten 

Nog voordat ik sondevoeding kreeg

Ik hielp mezelf de vernieling in. Ik moest eerst meerdere keren keihard op mijn bek gaan en geconfronteerd worden, om in te zien dat wat ik deed, niet helemaal gezond was. En niet alleen ongezond, maar dodelijk zelfs. Ik wist dondersgoed wat ik deed, of eigenlijk, wat ik niet deed; eten. Maar ik kon niet anders. Inmiddels was de angst om te eten erger dan ooit. Zelfs (magere)melk producten en sommige groenten en fruit waren al lang uit mijn eetpatroon verdwenen. Ik heb gejankt en geschreeuwd, ik ben woedend weggerend. Woedend op mezelf, op de eetstoornis. Op alles en iedereen. Op de hele wereld.

Het is zo gek, zo verwarrend en oneerlijk. Waarom zie ik zelf niet dat ik ziek ben? Waarom laat de eetstoornis mij, zélfs met een slang in mijn neus, geloven dat er niets aan de hand is?

"Ik wist dondersgoed wat ik deed, of eigenlijk, wat ik niet deed; eten. Maar ik kon niet anders."

Ja, ik ben het zat

Tuurlijk wil ik van die sonde af, liever vandaag nog dan morgen. Het is zó onpraktisch, lomp en onhandig. Zeker als je mij bent en van jezelf al lomp bent. Ik ging er vanuit dat hij er na een paar weken wel weer uit zou mogen. Maar ik besefte me dat ik inmiddels al bijna een halfjaar met die slang in mijn strot rondloop. En ik weet ook, met mijn nog enigszins gezonde verstand, dat ik mezelf daarmee alleen maar in mijn vingers zou snijden. Of misschien snijd ik wel gewoon mijn hele hand eraf. Want ik wéét dat ik het niet zelf kan. En het heeft ook geen zin om daarover te liegen. Want zodra de sonde eruit is en ik val weer kilo's af, duwen ze hem er net zo hard weer terug in. Dus wie heb ik er dan mee? En wat schiet ik er mee op?

Weet je wat misschien nog wel het meeste oneerlijke is? Ik voel me een aansteller. Een paar maanden en een paar kilo geleden, toen ik de sonde net had, zag je (en ik zie het achteraf nu ook) overduidelijk dat ik ziek was. Ondanks dat ik me continue bekeken voelde, leek het wel 'logisch' dat ik sondevoeding kreeg. Nu ik een paar kilo zwaarder ben, voelt het alsof ik me aanstel, omdat ik (voor mijn gevoel) er al lang niet meer zo uitzie als toen. Niet ziek, niet zo mager. De eetstoornis verteld me dat iedereen wel zal denken: "Waarom heeft zij sondevoeding? Ze is helemaal niet dun?" De eetstoornis laat me dus óók nog eens extra 'dik' voelen. Té dik. Nu voel ik me dus niet bekeken omdat ik er ziek en te mager uitzie en daarom met een slang in mijn neus loop, maar omdat ik 'te dik' zou zijn voor sondevoeding en volgens de eetstoornis 'niet ziek genoeg'. Wat een mindfuck weer!  

Hoe mijn relatie met 'normaal' eten nu is

Houd ik wel van eten? JA! Sterker nog, ik zou zó graag willen dat ik gewoon alles kon eten, net als iedereen. Zonder gedachten, gevoel of angst. Zonder eetstoornis! Al is het maar een simpele boterham, een kant-en-klaar salade of een bord nasi. Gewoon, wat voor jou ook normaal is. Favoriet eten heb ik niet eens, nooit gehad ook. Al komt dit ook wel door een (bijna) levenslange eetstoornis. Alles is te veel, óveral ligt een behoorlijke lading op en ieder product kent wel een gevoelige geschiedenis. Ik lust over het algemeen wél alles, maar door de eetstoornis is eten gewoon niet leuk meer. Zelfs niet als ik wél echt lievelingseten zou hebben, zou dit het niet makkelijker maken. Het zou er niet voor zorgen dat ik ineens wel of meer zin zou krijgen om te eten. Ik zou eerder nóg banger worden. Bang om door te slaan en niet meer te kunnen stoppen… 

Pizza? Ja hoor, lekker! Maar té groot en té veel 'slechte voedingsstoffen'. Patat? Lust ik, maar boring en 'te fout' voor je lichaam… Sushi? Zeker lekker! Maar dit staat voor mij voor 'all you can eat', en dus; veel, kans op doorslaan, dikmakend, traumatisch en eng! Overal zitten gedachten achter... Chocola? Ja, daar kon je me voor wakker maken. Maar dit is misschien wel het méést ingewikkelde en confronterende product. Chocola kent te veel geschiedenis in mijn eetstoorniscarrière. En dus een haat-liefde relatie. Al neigt het toch meer naar haat.

Dit gaat dus over de minder gezonde producten, die over het algemeen voor velen favoriet zijn. Een favoriet als deze heb ik niet. Mede dus door alle eetstoornisgedachten, maar ook omdat ik het gewoon niet écht super mega geweldig vind en dus zonde van de calorieën als ik het zou moeten eten… (Hmm, ja toch weer eetstoornisgedachten?) 

En tóch zou ik willen dat ik het kon eten. Niet omdat al die vette fast-food-meuk zo geweldig lekker zou zijn, (want een of andere fancy burger van de Mac? Mij niet bellen... Dat heb ik altijd al vieze sponzige plakzooi gevonden), maar ik zou willen dat ik het kón eten, zonder een eetstoornis die in mijn oor loopt te schreeuwen. Zonder spanning, angst en paniek. Een keer in de zoveel tijd moet dat kunnen toch? Dat is meer dan realistisch. Maar zelfs dát voelt voor mij zó abnormaal.

En weet je wat ook gek is (al maakt dit het de eetstoornis wel iets makkelijker); die producten die (bijna) iedereen wel lekker, dan wel niet fantastisch vind, boeien me eigenlijk niet eens meer. Vroeger wel en kon ik stikjaloers zijn als iemand voor mijn neus een pizza weg at. Ik wilde dat ook! Maar ik mocht het niet van de eetstoornis. 

Tijdens mijn boulimia-jaren werd die pizza in mijn hoofd dan steeds groter, (want alles wat je niet mag, wordt des te aantrekkelijker natuurlijk; gevalletje roze olifant, you know?), tot ik het niet meer hield en die pizza MOEST eten. En dan vaak nog 3 verschillende soorten ook! Gevolgd door alle mogelijke manieren om te compenseren.

Maar nu, die pizza kan me gestolen worden. Het is al zó normaal om het niet te eten. Het is ook niet dat ik op dat moment doodgegooid wordt met eetstoornisgedachten, want ik heb al 'nee' gezegd voordat ik er over na heb gedacht. Puur op de automatische piloot. Het komt vanuit een diepgewortelde gewoonte. Weird, toch?