Ziekenhuisopname op de MPU
29 oktober 2026
Mijn koffer vol strijdlust staat weer klaar. Maar ook m'n tegenzin is weer ingepakt en een tas vol 'daar gaaaan we weer...' puilt uit.
De motivatie was al ver te zoeken, omdat ik het met mijn goede gedrag iedere keer wéér probeer. Maar die motivatie ben ik nu inmiddels wel kwijt, omdat iedere keer als ik weer de strijd aanga, ik wéér geconfronteerd word met dat ik het niet kan. Dat is slopend, vermoeiend en benadrukt wéér dat ik faal. Ik weet niet meer waar ik de energie vandaan moet halen. En ik snap nog minder waarom ik hem, én die strijdlust wéér heb ingepakt.
Misschien omdat ik (dankzij iedereen) het gevoel krijg dat ik mezelf moet bewijzen?
Sv = sondevoeding
De afgelopen weken waren heftig
In mijn vorige update vertelde ik dat ik al een paar weken aan het wachten was op een opname. Hoe boos ik was en hoe langer het duurde, hoe zwaarder ik het kreeg. Ik kreeg natuurlijk steeds meer tijd om erover na te denken en om te beseffen dat ik helemaal niet wilde. Sterker nog, het voelde alsof ik wachtte op de doodstraf. En heel eerlijk, dat gevoel is er nog steeds.
In de blogs hieronder vertel ik meer over mijn gevoel gedwongen te worden tot iets wat ik absoluut niet wil. Ook lees je over mijn haat-liefde relatie met de sv en mijn voedingspatroon op dit moment.
Geen instemming, wél verplichting.
Gedwongen. Niet gekozen.
Maar wat ik wil doet er niet toe
Afgelopen woensdag ben ik opgenomen in het ziekenhuis. Alleen deze keer gelukkig niet aan de andere kant van het land, maar een stuk dichter bij huis.
Ik wilde niet en nog steeds niet. En toch ben ik er. Waarom?
Ik heb geen keus. Maar dat ik er ben, betekent zeker niet dat ik ermee instem.
De reden van opname: aankomen
Of ik dit wil? Nee. Voor mij voelt het als doodgaan.
Ik dacht, ik praatte, ik riep. Iedereen hoorde het, maar niemand luisterde. Maar mijn gevoel bleef. En wordt alleen maar erger. Dus ik ging het opschrijven. Alles. Zonder filter. Eerlijk en oprecht.
Hoe aankomen voor mij voelt, over die littekens die worden opengehaald en de extra trauma's die hiermee worden bezorgd. Over de oorlog tussen mijn verstand en mijn gevoel. Over niet gehoord en niet begrepen worden en over het getal al de weegschaal, dat zó veel meer betekenis heeft.
Ik schreef alles uit mijn hoofd en maakte er één blog van:
Donderdag 29 oktober 2026
De eerste ochtend op de MPU
Flashback naar de opname in de eetstoorniskliniek
Tijdens mijn vorige opname in het ziekenhuis op de PAAZ (Klik hier om daarover te lezen) moest ik mij iedere ochtend vóór 06:30 melden bij de verpleging voor alle controles. Bloeddruk, hartslag, zuurstof, suiker en temperatuur werden gemeten. Één keer per dag. 2 (en later 3) keer per week werd ik na de controles gewogen in een aparte behandelkamer. Ik moest dus voor alles zélf naar de verpleging toe.
Hier op de PAAZ komt de verpleging naar mij toe. Ik zei al: "Wat een luxe!" Ik mag zelfs uitslapen tot een uur of 08:00. Dan komt te verpleging met alle apparatuur naar mijn kamer voor alle metingen. 'S middags en in de avond ook nog een keer. Ik ben nog nooit zo streng in de gaten gehouden volgens mij. Ook de mevrouw van het lab om bloed te prikken kwam met een kar mijn kamer in gereden en zelfs de weegschaal komt 2 keer per week op wieltjes naar mij toe.
Dit was ook zo tijdens mijn opname in de eetstoorniskliniek. De controles en metingen werden gedaan vanuit bed. Dit zorgt er wel voor dat ik me meer 'patiënt' voel. Dus aan de ene kant is het relaxed, maar aan de andere kant voelt het lichtelijk overdreven.
Mijn voedingslijst
De voedingslijsten werden meer, maar wat ik at werd steeds minder. De porties werden groter, maar mijn zelfvertrouwen werd steeds kleiner.
Ik heb inmiddels genoeg eetschema's en voedingslijsten gezien de afgelopen jaren. Van refeedinglijsten met halve porties tot stapels boterhammen en borden vol. Wanneer het niet lukte om de lijst te volgen en mijn gewicht dus niet steeg, werd de lijst opgehoogd. (Wat ik altijd al raar heb gevonden, want als de eerste lijst al niet lukt, zou een nóg hogere lijst ineens wel lukken?)
Één ding is wel altijd hetzelfde: er staat eten op. Heel veel eten. Verschillend eten. Eten wat ik zélf moet eten. De godganse dag door. Wat iedere keer wéér mislukte.
Ik heb nu een behoorlijk indrukwekkende voedingslijst gekregen. Eentje die er op papier zó goed uitziet dat iedereen er wel van onder de indruk moet zijn. Netjes uitgeprint, met duidelijke tijden en hoeveelheden erbij. Qua variatie op mij afgestemd en dus precies goed voor mij. Echt alles erop en eraan. Zo eentje waarvan je denkt: als ik dit nou gewoon volg, dan komt alles helemaal goed. Prachtig, toch?
Dit is de eerste lijst die gewoon zegt: "Oké, weet je, eten lukt nu niet, dus dan doen we het even zo. Dan krijgt je lichaam wel wat het nodig heeft, zonder dat jij iedere keer weer die eindeloze strijd hoeft aan te gaan."
Maar het is nog steeds niet opgelost en het zorgt er ook zeker niet voor dat het zelf eten makkelijker wordt.
Volledige sondevoeding
Van pomp naar portie
Met de hoeveelheid sv die ik de afgelopen 8 maanden binnenkreeg bleef mijn gewicht stabiel. Voor mij al moeilijk genoeg, maar voor mijn behandelaren niet. Want er moet (nog steeds) veel meer bij...
De eerste 2 dagen hier op de MPU kreeg ik de sv nog gewoon via de pomp zoals ik gewend was. Dus continue afgifte en in dezelfde hoeveelheid als ik had. Maar vanaf nu wordt de sv via bolussen (porties) door de verpleging toegediend. 4 keer per dag. Om zo een eetmoment na te bootsen en mijn lichaam te laten wennen aan een 'maaltijd'. Gistermiddag had ik hier een gesprek over met de artsen en diëtist.
Ik kreeg natuurlijk de keuze om één of meerdere bolussen sv te vervangen door drinkvoeding of vaste voeding. Maar alleen al door die keuze kreeg ik paniek. Door de omliggende trauma's is het inmiddels meer dan duidelijk dat vaste voeding geen optie is. En daarbij komen ook nog de slikproblemen door de sonde in m'n keel. Voor nu is alles wat ik binnenkrijg dus volledig sv, omdat ook drinkvoeding als vervanging niet lukt.
In plaats van dat ik hulp krijg bij de trauma's en wáárom het zelf eten niet lukt, worden me nu alleen nog maar meer trauma's bezorgd. Beetje, of eigenlijk héél erg krom als je het mij vraagt.
Want in plaats van dat ze me éérst leren om op DIT gewicht te blijven met vaste voeding, zorgen ze éérst dat ik aankom door de sv, zodat ik straks dubbel zo hard moet strijden om dat allemaal zelf te kunnen eten.
Helemaal chill, toch? Hoe ik dat ooit ga doen? Al sla je me dood…
De afdeling
Het is heel rustig op de afdeling. Wat ik op zich wel prima vind. In tegenstelling tot alle vorige opnames, waar ik juist niet alleen wilde zijn, en eigenlijk voornamelijk te vinden was in gemeenschappelijke ruimtes, ben ik de afgelopen dagen eigenlijk alleen maar op mijn kamer geweest. Ik lig veel in bed, ik zit af en toe aan tafel met mijn laptop en ik loop een paar keer naar de keuken om koffie of thee te halen. Maar verder… Is het letterlijk de tijd uitzitten. Wachtend tot ik genoeg aangekomen ben en ik weg mag.
Qua rooster, is er eigenlijk niets. Bij mijn vorige opnames waren er nog therapie-uren, zoals PMT en creatieve therapie. Maar dat is hier niet. De 3 gezamelijke momenten zijn ontbijt, lunch en avondeten. Maar hier hoef ik niet bij te zijn. Op een of andere manier heb ik ook weinig zin om sociaal te doen. Het voelt namelijk als 'goedbedoelde afleiding', wat mijn gevoel alleen maar erger maakt, omdat het benadrukt dat ik afgeleid moet worden van waarom ik hier ben.
Ik mag ook niet alleen van de afdeling af. Alleen onder begeleiding én in een rolstoel… Ik mag zelfs niet te lang staan. Ik kreeg de eerste dag al op mijn donder omdat ik de foldertjes op het prikbord in de gang stond te lezen. Ik stond daar nog geen 5 minuten.
Hoe ik dit ga volhouden…
Dus ik blijf maar zoveel mogelijk op mijn kamer. Ademen, dat mag ik geloof ik wel. Oh ja, en me vol laten pompen met sv om aan te komen. Ik voel me echt een crimineel. Ik hoop veel te kunnen slapen, want dan hoef ik het allemaal even niet te verdragen. Schrijven, dat gaat ook wel lukken. Maar hoe ik de komende weken vol ga houden… Ik heb geen idee. Echt geen idee. Zeker met het vooruitzicht dat ik me ook alleen nog maar slechter en slechter ga voelen, zodra het getal op de weegschaal omhoog schiet.
Hoe optimistisch ik ook altijd ben, mijn voorraad positiviteit is voorlopig even op. Even niet sterk, geen interesse in dingen en geen zin. Ik ben voorlopig niet meer diegene die overal wel een mooie draai aan geeft of er het beste van probeert te maken.
Voor nu is dit het. Tijd uitzitten. Aankomen. Ademen. En morgen weer vandaag volhouden.
Wil je reageren, een vraag stellen of is er iets anders wat je kwijt wilt?
Laat een bericht achter!
