5 augustus 2026: mijn eerste update!

Regelmatig wordt er gevraagd hoe het nu gaat. Een logische en simpele vraag, toch? Maar toch heb ik er altijd moeite mee. Ik weet nooit zo goed wat ik moet antwoorden, omdat er zó veel speelt, maar tegelijkertijd gebeurt er niets. Ik ben vooral bezig met mijzelf overeind houden en dat is vaak al pittig genoeg.  

Weer thuis na de ziekenhuisopname

Begin april dit jaar ging ik na 7 weken met ontslag vanuit het ziekenhuis. Vanaf dat moment ben ik dus weer thuis mét sondevoeding, mét extra kilo's en met een hele boze eetstoornis.

Hoeveel ik ben aangekomen? Nou, nog niet eens de helft van wat ik had moeten aankomen. Maar hey, wat er aan is gekomen, zit er nog steeds. Eigenlijk had ik inmiddels al ruim 20 kilo zwaarder moeten zijn. Als het tenminste precies zo was gegaan als het had moeten gaan, in een alleen maar stijgende lijn. Maar ik doe mijn best. Meer kan ik niet doen. En ik ben er ook gewoon eerlijk in dat het niet goed gaat. Het zelf eten. Vanaf het moment dat ik thuis ben met de sondevoeding is hij al 3 keer opgehoogd. Ik accepteerde het ophogen van de sondevoeding tot op zekere hoogte. En op de hoeveelheid die ik nu binnenkrijg blijf ik stabiel.

Het zelf eten lukt, op wat fruit en groente na, niet. De angst is té groot. Eigenlijk zou mijn gewicht nu ook moeten blijven toenemen, maar ik heb aangegeven bij mijn behandelaren in de eetstoorniskliniek dat ik dat nu niet trek. Psychisch niet. Want hoe meer ik aankom, hoe moeilijker het wordt. Ik krijg op het moment niets aan therapie of begeleiding bij het mentale stuk rondom het aankomen en daar ben ik laatst (weer) behoorlijk over uit mijn plaat gegaan. We weten inmiddels allemaal dat je een gezond BMI nodig hebt om therapie te kunnen volgen, maar hoe krom is het dat ik nú moet aankomen en op het moment dat ik kilo's aangekomen ben (en dus een hoger BMI heb), begeleiding krijg BIJ HET AANKOMEN? Iedereen blijft maar roepen: "Je moet aankomen!". Maar IK ben vervolgens degene die het moet doen, alleen, zonder enige hulp. Ik heb dus tegen mijn behandelaren gezegd dat ik géén ophogingen van de sonde meer ga doen, vóórdat ik begeleiding krijg bij het aankomen. Godzijdank begrepen ze me en mocht ik voor nu voorlopig als doel houden om stabiel te blijven.

Je vraagt je dan vast af waarom ik als nog zo vaak naar die kliniek moet. Voor alle controles en lichamelijke checks bij mijn behandelaren. Ook zie ik de arts en psychiater regelmatig. De arts is er natuurlijk voor alle lichamelijke klachten als gevolg van de eetstoornis en de psychiater voor eventuele medicatie. Natuurlijk wordt er wel gevraagd hoe het gaat, maar er wordt nu verder niets mee gedaan.

Aanmelding ziekenhuis

Mijn gewicht is stabiel. Stabiel slecht. Ik heb nog lang geen gezond BMI en daar moet ik wel naartoe. Maar het lukt me niet. Niet zelf. Ik ben dus weer aangemeld voor een ziekenhuisopname op een MPU, waar ik waarschijnlijk in september opgenomen ga worden. Om het wéér te proberen. Om wéér die strijd met het eten aan te gaan. Ooit zal die sonde er toch uit moeten (graag zelfs!), maar als die sonde er nu uit wordt gehaald en ik blijf hetzelfde eten als wat ik nu doe, ben ik binnen korte tijd weer kilo's lichter… Dus ik ben benieuwd wat ze met me van plan zijn. 

"Jij bent ook geen doorsnee patiënt, hè?", heb ik al een aantal keer gehoord. Mijn behandelaren vinden het bijzonder dat ik zo eerlijk erover ben. Menig eetstoornispatiënt zou zeggen: "Als die sonde eruit is ga ik zelf goed eten hoor.". Om het vervolgens niet te doen en weer kilo's af te kunnen vallen. Ja, een eetstoornis bedonderd je waar je zelf bij staat. Maar wie zou ik voor de gek houden? Ik zet alleen maar mezelf voor lul. Binnen niet al te lange tijd zal het toch wel zichtbaar worden dat het niet lukt en dan jassen ze zo die sonde er weer in. En nog in een dubbele dosering ook, om de schade in te halen. 

                      "Ja, een eetstoornis bedonderd je waar je zelf bij staat."

Aanmelding therapie (eindelijk!)

Ik roep al maanden dat ik begeleiding wil bij het aankomen, acceptatie bij het veranderen van mijn lichaam, de trauma's rondom o.a. eten en alle angst waar alles uit voort komt. Zodat ik kan werken aan hetgeen wáárom het niet lukt om te eten. Want er is nu wel gebleken dat het me niet lukt om aan te komen, zonder dat. Ik en mijn pretpakket zijn de afgelopen maanden een veel besproken geval geweest binnen de GGZ-organisatie waar ik in behandeling ben, en er is door diverse afdelingen meegedacht. Bij hoge uitzondering is er één afdeling die, ondanks mijn te lage BMI, wil kijken of ze een voorzichtige start kunnen maken. Maar wel op voorwaarden dat dit parallel gaat lopen aan het gewichtsherstel traject in het ziekenhuis. Zodat zij ervan verzekerd zijn dat mijn BMI omhoog gaat. (Als het nu tenminste wel in een stijgende lijn blijft gaan.)

Ik kan niet aan mijn trauma's werken, omdat mijn BMI te laag is. Maar ik kan ook niet aan de eetstoornis werken (en dus zorgen voor een hoger BMI), omdat ik trauma's heb… Schiet mij maar lek...

Mijn huidige psycholoog

Tot op de dag van vandaag ga ik nog steeds elke keer met frisse (tegen)zin naar mijn behandelaren en therapeuten. Mijn behandelaren in de eetstoorniskliniek, maar ook mijn psycholoog waar ik inmiddels al zo'n 3 jaar kom. De echte schematherapie staat nog steeds on-hold (want… BMI), maar zij kent mij van iedereen het beste en dus blijf ik het fijn vinden om haar te zien. Zij is tot nu toe ook de enige die mij nog ziet als persoon lijkt het. Niet als cijfertje op de weegschaal, zoals veel anderen dat wel doen. Zij vraag hoe het met MIJ gaat en niet hoe het met aankomen gaat en mijn gewicht. 

Mijn huidige psycholoog is ook iedere keer bij alle multidisciplinaire overleggen geweest, met alle andere hulpverleners. Ze had al aangegeven dat ik méér nodig heb op gebied van persoonlijkheidsproblemen en trauma's, en dat wat zij te bieden heeft, nu voor mij niet voldoende is. Dat er in deze fase veel passendere behandelingen zijn, intensiever en die mij veel beter zouden kunnen helpen. Wanneer de vervolgbehandeling waarover ik hierboven vertelde dus start, zal ik bij mijn huidige psycholoog stoppen. Ik snap de reden heel goed, maar ik vind het wel ook heel moeilijk om weg te gaan!

Thuisbegeleiding 

Vóórdat ik in februari opgenomen werd waren mijn behandelaren van de eetkliniek al bezig met het regelen van extra thuisbegeleiding. Iemand die dichter bij huis is en mij dus in de thuistituatie extra kan helpen en ondersteunen. Eigenlijk vond ik dit niet nodig. Maar er even bij stilstaande dat ik cognitief niet optimaal functioneer en ik ook enorm veel last heb van de dwang- en ADHD-klachten, dacht ik het misschien toch wel een goed idee te vinden.

Vanaf het moment dat ik thuis kwam uit het ziekenhuis is de begeleiding opgestart. Wel nog in lage frequentie, omdat ik de eerste periode thuis toch veel sliep.

De thuisbegeleiding is geen expert op gebied van eetstoornissen en is ook geen arts of behandelaar. En dat merkte ik meteen! Na de eerste kennismaking voelde ik me gelijk weer meer mens. Niet alleen maar een eetstoornis of BMI. Tuurlijk kwam, en komt het regelmatig ter sprake, maar we hebben het veel meer over al het andere, alles buiten de eetstoornis. Ik voel me écht gezien en gehoord! We hebben goede en fijne gesprekken, maar ze denkt ook mee of helpt me met de praktische zaken, waar ik door de dwang- en ADHD- klachten veel moeite mee heb. Juist nu er zoveel geregeld moet worden en er veel op me afkomt. Veel mails, telefoontjes en afspraken, wat soms behoorlijk overweldigend kan zijn voor iemand met een eetstoornisbrein. Voor de wet ben ik dan misschien wel volwassen, maar ik heb soms echt de concentratie van een ei. Dus superfijn dat zij me er dan bij helpt!

Tot zover mijn eerste update over 'de stand van zaken'. In augustus ga ik nog 2 weken op vakantie. Als het tenminste goed gaat, verantwoord is en ik toestemming heb van mijn behandelaren en arts. Ik heb redelijk wat klachten de laatste tijd en die moeten goed in de gaten gehouden worden. Ik heb medicatie, maar jammer genoeg is het daardoor niet meteen gefixt. Vanaf september kan ik gebeld worden en zal ik niet lang daarna weer opgenomen worden. Iets waar ik heel erg tegenop zie, maar ik probeer er voorlopig nog maar niet aan te denken. 

(Geluk bij een ongeluk dat ik soms ook niet eens meer helder kan nadenken, haha.)