2. Door de ogen van mijn anorexia

Deel 2. 

Klik hier om deel 1 te lezen. 

Ik heb haar 'verboden producten lijst' verder uitgebreid. Als verassing. Dan hoeft ze nog minder na te denken, want dat heb ik al voor haar gedaan. Aardig van me, toch? Mijn meisje begint het nu zwaarder te krijgen en ik heb haar beloofd dat ik er voor haar zal zijn. Dus ik motiveer haar, ik praat haar moed in. Ik vertel haar wat ze moet doen om de beste versie van zichzelf te worden. Ik geef haar complimenten als ze maaltijden overslaat. Ik zeg dat ze goed bezig is wanneer ze liters water drinkt om de honger te stillen. Ik blijf tegen haar schreeuwen dat ze door moet rennen, ook al doet haar hele lichaam pijn. "HARDER, SNELLER, NIET STOPPEN, GA DOOR!!" Ik vertel haar PRECIES wat ze mag eten en ik zorg dat ze élke hap op de weegschaal legt. Dát is controle. 

 Ja, het is tijd dat ik harder voor haar wordt. Anders duurt dit geintje allemaal wel heel erg lang. Dan wordt mijn meisje nooit mooi slank, en dát is wat ze zo graag wilt! Dus ik ben streng voor haar, en ik zorg dat ze doet wat ik zeg. Door mij hoeft ze zich straks nooit meer te schamen. Zonder mij is ze niets waard...

Dit is ónze strijd. We doen dit samen!

Ze kan tegen me schreeuwen, me smeken om weg te gaan, maar als ze me nu aan de kant zet krijgt ze spijt. Ik ben haar vriendin die haar steunt en er voor haar is als niemand haar hoort of ziet. Die haar liefdevol opvangt en haar door en door begrijpt. Ik zie haar behoefte en ik zorg ervoor dat die worden vervuld. Die meid weet dondersgoed dat ze me niet teleur moet stellen, want dat vertel ik haar vaak genoeg. Ze vertrouwd me, ze kan niet meer zonder me. En ik, ik laat haar niet meer los. Ik zit in haar hoofd en ik blijf heel dicht bij haar. ALTIJD, OVERAL!

Wat krijgen we nou, heeft die meid over mij aan haar vriendin verteld? Hoe durf ze? Dat is dom van haar, daar gaat ze spijt van krijgen! Ik heb haar verboden om met anderen over mij te praten, want ik wil haar, voor mij alleen. Niemand zal haar serieus nemen. Haar omgeving zal denken dat ze doorgedraaid is. Daar moet ik haar voor beschermen. Ik zorg ervoor dat ze bijna niemand meer ziet. Ze zullen wel denken: een stem in je hoofd. Hoe verzint ze het?

Gezellig, uiteten in een restaurant? Leuk... Maar gaat niet gebeuren! Een verjaardag? Met tafels die eruit zien alsof de hele supermarkt is langsgekomen... Die verleiding kan ze niet weerstaan. En dan die taart, meerdere soorten wel te verstaan, die kan ze beter meteen op haar heupen plakken. Nee hoor, ik zorg ervoor dat haar sociale leven steeds kleiner wordt. Voor haar eigen bestwil. Ik bescherm mijn meisje tegen verleiding, ik bescherm haar tegen enorme fouten die ze kan begaan. Ik bescherm haar tegen mij, omdat ze wéét dat ik nog veel strenger kan zijn. Als zij probeert tegen mij in te gaan, als zij niet meer luistert naar wat ik haar zeg. Als zij zich gaat verzetten, dan doe ik dat ook.  

Oke, nu is het écht genoeg en mijn geduld raakt op. Die enkele kilo's die ze afgevallen is hadden er al veel meer kunnen zijn. Die meid is moe, dat zie ik. Maar dat is GEEN EXCUSES! Zij wilde afvallen, dus zij gáát afvallen. ALLES MOET MINDER! Minder eten, minder vet, minder lichaam. Minder van haar! Hoe DUNNER hoe beter. Hoe minder meisje, hoe minder gevoel...

Ik blijf het herhalen, want dát is het doel!

Íédere calorie wordt geteld, elk blaadje sla wordt afgewogen. Als ze een fout maakt zal ze zich schamen, ze zal compenseren en zich schuldig voelen tot op het bot. Ik dwing haar om 4 keer per dag op de weegschaal te gaan staan, want dáár laat ik vanaf hangen of ze eet. Wát ze eet, hóé ze eet en wáár ze eet. Ze drijft me tot het uiterste. Ik wil zien hoe ver ze kan gaan! Dat kind moet verdomme naar me luisteren. Ik wil haar horen schreeuwen en zien huilen, wat ze nu laat zien is NIET GENOEG!  

Ik wil dat haar spieren branden. Ik wil dat haar botten pijn doen als ze zit. Haar lichaam is moe, haar hoofd is een waas. Alles wordt steeds leger. Maar mijn stem wordt luider, en ik dwing haar om door te gaan.

Haar huid is droog, haar haar valt uit. Haar handen en voeten zijn door en door koud. Als ze opstaat zorg ik dat haar hoofd duizelt, en ik wil dat haar benen trillen als ze staat.

Ik wil dat ze zich schaamt voor haar zichtbare botten. Ik wil dat ze zich schuldig voelt over iedere hap die ze neemt. Ik wil dat de spanning ondragelijk wordt wanneer ze niet kan bewegen...

Ik wil dat haar lichaam, het ieder moment op kan geven...  

Dit is toch wat ze wilde? Dun zijn. Dus ik maakte mijn meisje dunner dan dun. Zoals beloofd!

Geen bullshit als gevoel en emoties. Alles wordt door de pijn in haar lichaam verdoofd.

Langzaam kwam ik haar leven binnen, heel voorzichtig, om haar vertrouwen te winnen. Ik fluisterde tot ze luisterde. Ik kreeg haar in mijn macht. Ze zag me als vriendin, maar ik was niet wie ze dacht.

Ik leerde haar zichzelf te haten, ik leerde haar dat ze niets waard is zonder mij. Ik bood haar steun en veiligheid. Zo kwam ik langzaam dichterbij. Ik vertelde haar dat eten, iets is dat ze moet verdienen. Die scherpe pijn in haar maag; die honger, dát is discipline!

Ik dwong haar tot het uiterste, iedere dag nóg meer bewegen. Luisteren naar mij, nog minder eten. Wachtende tot haar lichaam het op ging geven. Ze smeekte me om te stoppen. Eerst zachtjes, daarna luid. Maar mijn stem wordt alleen maar harder, tot dat ik besluit:

Ik blijf voor altijd bij haar. Die keuze heb ik al gemaakt. Haar door mij gevormde eetstoornisbrein heb ik al lang geraakt. Want ze voelt zich dik en waardeloos, terwijl iedereen haar als graatmager ziet. Ik heb haar zelfbeeld verdraait, alleen ziet ze het zelf niet. Zo intelligent als ze is, haar wereld heb ik vertekent. Tot dat ze zó ver van zichzelf komt te staan en haar eigen stem niets meer betekent. 

Haar hoofd duizelt, haar hart is moe. Toch fluister ik haar nog steeds voorzichtig mijn woorden en leugens toe:

Ooit zal ik minder aanwezig zijn, maar ik zal je altijd kunnen vinden. Vooral als je het moeilijk hebt, zal ik me weer aan je verbinden. Dan bied ik je mijn steun en neem ik je zorgen weg. Je zal me weer vertrouwen en geloven wat ik zeg. 

Zal ik haar ooit los kunnen laten? Mijn meisje, mijn kanjer… Hopeloos geval. Of zal ik haar altijd blijven achtervolgen en wacht ik haar op, na iedere val? 

Wil je reageren, een vraag stellen of is er iets anders wat je kwijt wilt?

Laat een bericht achter!