Behandeling persoonlijkheidsstoornis

Mijn diagnoses

Vóórdat de echte therapie begon had ik een aantal diagnostische onderzoeken. Ik werd gediagnosticeerd met Borderline Persoonlijkheidsstoornis (BPS) en een dwangstoornis. De diagnose boulimia die ik jaren geleden had gekregen, verviel en werd veranderd in anorexia. Een paar maanden later kon ik mijzelf ook officieel benoemen tot trotse eigenaar van het label ADHD.

Op de pagina Mijn verhaal vertel ik uitgebreider over mijn diagnoses en wat ze voor mij betekenen.  

De schematherapie

Ik kreeg een psychiater die mij somatisch in de gaten hield en waarbij ik met lichamelijke klachten terrecht kon. Voor de schematherapie kreeg ik een GZ-psychologe, écht een topwijf! Zij is de eerste in mijn hele leven waarbij ik het gevoel had (en heb) dat ik écht gehoord, gezien en begrepen wordt! Het voelde alsof ik voor het eerste iemand tegen was gekomen die dezelfde taal sprak. Dit was de eerste therapie waarvan ik echt het idee had: JA! Hier heb ik wat aan! Ik zal hier geen uitleg geven over wat schematherapie precies inhoudt, daar is heel veel over te vinden op Google. Maar als ik één therapie zou mogen aanraden, dan is dat schematherapie! Een keer per week kwam ik bij mijn psychologe. Ik werd keihard geconfronteerd met mezelf. Het was intensief en zwaar. Er werd dieper dan diep in mijn hoofd gegraven en ik had soms een paar dagen nodig om ervan bij te komen. Deze uren hebben mij zoveel duidelijk gemaakt, er ging echt een wereld voor mij open!

Dit was géén eetstoornis behandeling, maar de eetstoornis werd zeker meegenomen in de behandeling. We keken juist naar de achterliggende problemen van de eetstoornis, de kern van het probleem. Ik leerde waarom ik de eetstoornis ontwikkeld had, wat de functies waren, wat de eetstoornis in stand hield en waarom ik de eetstoornis nu nog zo hard nodig had. Maar ik leerde ook waarom ik ben zoals ik ben, wat ervoor gezorgd heeft dat ik bepaalde patronen heb ontwikkeld. Ik leerde wat voor invloed mijn jeugd op mijn ontwikkeling heeft gehad en ervoor gezorgd heeft dat ik mezelf op een bepaalde manier heb leren overleven. Ik leerde mezelf beter kennen dan ooit! Door haar! Want ZIJ prikte door mij heen. ZIJ zag als enige wat er allemaal achter mijn masker zat. ZIJ zag hoe mijn verleden mij gevormd had tot wie ik nu ben en waarom ik de eetstoornis, mijn overlevingsstrategie, zó hard nodig had en niet los kon laten. ZIJ leerde mij dat je, naast het rouwen om een persoon, ook kan rouwen om iets dat je nooit hebt gehad, en dat het niet gek is als je pas jaren later dit proces doormaakt. ZIJ haalde het kleine meisje in mij naar boven en liet me inzien hoeveel zij gemist had. ZIJ bleef mij steunen toen ik heel hard achteruit ging en therapie bij haar eigenlijk al lang niet meer mogelijk was.

We hoopte dat door alle nieuwe inzichten die ik kreeg en door alles wat ik leerde, de eetstoornis na verloop van tijd naar de achtergrond zou verdwijnen, ik hem minder hard nodig zou hebben en ik klaar zou zijn om de eetstoornis écht aan te pakken in een eetstoorniskliniek. Want dat ik ooit weer in behandeling zou moeten gaan voor de eetstoornis, was wel duidelijk.  

"ZIJ zag hoe mijn verleden mij gevormd had tot wie ik nu ben en waarom ik de eetstoornis, mijn overlevingsstrategie, zó hard nodig had en niet los kon laten."