Afgewezen door een eetstoorniskliniek
2024/2025
Na jaren werd ik weer aangemeld bij een eetstoorniskliniek
Vanaf oktober 2024 ging ik ineens heel hard achteruit. De eetstoornis werd weer sterker en ikzelf alleen maar zwakker. Ik had in oktober een kleine operatie gehad aan mijn onderlip, wat volgens de arts snel zou herstellen. Misschien een paar dagen wat blauwe plekken en zwelling, maar dat zou snel afnemen werd me verteld. Maar zoals bij mij altijd alles anders gaat, ging het herstel bij mij ook alles behalve zoals het had moeten gaan. Mijn hele gezicht zwelde op, ik hield enorm veel vocht was en ik had alle kleuren van de regenboog. Mijn lippen waren op zijn ergst donkerblauw tegen zwart aan en zo dik, Donald Duck was er niets bij. Je kan je dus voorstellen dat eten en drinken behoorlijk lastig was en veel pijn deed. Daarbij voelde het bij elke beweging die ik maakte, alsof mijn lippen elk moment konden ontploffen. Mijn herstel verliep volgens de artsen op een buitengewone, unieke manier.
Ik had al ondergewicht, maar doordat ik nu helemaal niets kon eten of drinken (want ook slikken deed enorm veel pijn) viel ik in korte tijd nog meer af. Niet de bedoeling natuurlijk, maar voor de eetstoornis wel een mooie kans om mij nog verder de afgrond in te trekken. Want ook nadat ik redelijk hersteld was van de operatie, lukte het mij niet om de kilo's die ik kwijt was, weer aan te komen. De eetstoornis was te sterk. Mijn huidige behandelaar en psychiater vonden dit het moment om mij nu dus echt aan te melden bij een eetstoorniskliniek. We hadden het hier al eerder over gehad, maar tot dit moment wilde ik dat eigenlijk niet. Ik zag het niet zitten om terug te gaan naar de eetstoorniskliniek waar ik jaren geleden in behandeling was geweest en dus werd ik aangemeld bij een andere, een van de beste aangeschreven klinieken van Nederland. En een van de weinige klinieken die patiënten toelaat met een te laag BMI.
Intakes eetstoorniskliniek
Na het eerste online intakegesprek in november 2024 zei de regiebehandelaar dat ze haar twijfels over mij had. Hun traject zou misschien te heftig voor mij zijn, naast hetgeen wat ik allemaal al deed (de behandeling op gebied van persoonlijkheidsstoornis en trauma's). Toch kreeg ik een GO en mocht ik voor de volgende intakeronde, omdat ik wel heel erg openstond voor wat zij mij te bieden hadden.
Op 24 december had ik de volgende intakegesprekken met behandelaren en onderzoeken bij de arts op locatie in Amsterdam. Het waren lastige, maar vooral moeilijke gesprekken. Aan het einde van de middag was er een multidisciplinair overleg gepland en zou ik persoonlijk te horen krijgen of ik bij deze kliniek in behandeling kon.
"Ik werd aangemeld bij een van de beste aangeschreven klinieken van Nederland."
Een te extreem geval, pardon?
Vanuit het hele team werd verteld dat wat zij te bieden hadden qua behandeling, voor mij niet voldoende zou zijn. Wat ook wel begrijpelijk leek te zijn toen ze gingen uitleggen waarom. Ze noemde me 'een zwaar geval' (haha, 'zwaar'... snap je 'm?). Ik ben te ver heen (zoals ik het noemde). Dat ik complex was wist ik wel, maar dat ik bij de zware en extreme gevallen zou horen had ik niet verwacht. En ook niet dat een behandeling bij een van de best aangeschreven klinieken in Nederland voor mij onvoldoende zou zijn.
Het was confronterend, omdat het naar mijn idee allemaal niet zo erg was. Alles is voor mij al zo normaal, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. Dat mijn eetstoornis dus zoveel erger was dan ik dacht, zorgde voor veel verwarring en gevoel van falen.
Ik had er nooit echt bij stilgestaan dat ik er zo slecht aan toe zou zijn en ik was verbaast dat ik volgens de kliniek een risicofactor was. Want ook mijn lichamelijke gesteldheid was blijkbaar erger dan ik dacht. Ik schaamde me, omdat ik het zelf niet zag. Maar dat is ook het oneerlijke aan de hele ziekte.
"Mijn eetstoornis had zijn eigen waarheid en hielt mij ver weg van de realiteit."
Ik werd dus afgewezen...
De meeste intensieve vorm qua behandeling die deze kliniek te bieden had, was 1 uur per week therapie. Dit zou voor mij dus veel te weinig zijn, om alleen al uit deze enorme terugval te komen. Het dringende advies dat zij mij gaven was om mij op te laten nemen en daarnaast te gaan kijken naar een LES-traject (Lonterm Eating Disorder). Met deze informatie en een adviesbrief aan mijn huidige behandelaren werd ik dus aangemeld bij een andere gespecialiseerde TOP-GGZ eetstoorniskliniek. Dit was de eetstoorniskliniek waar ik jaren geleden ook behandeling had gevolgd. Maar veel andere keuze had ik niet, want ook deze kliniek was een van de weinige waar patiënten met een te laag BMI in behandeling konden.