2. Opgenomen in de eetstoorniskliniek

De eetlijst

Tijdens de opname at je volgens je eetlijst. Het doel was om daarmee 0,5 kg per week aan te komen. De eerste 2 weken zat je op eetlijst A, de refeedinglijst. Deze is voor iedere patiënt hetzelfde. Het is een strenge lijst, waar absoluut géén variatie in mogelijk is. Voordeel was dat je nog géén toetjes hoefde te eten en boter voor op brood mocht je uit zo'n cupje smeren, die je ook altijd in een hotel krijgt. 

Als het goed ging en je was aangekomen volgens de curve, ging je na 2 weken door met eetlijst B. Je mocht dan gaan variëren met producten. Je kreeg meer keuze om te ontdekken wat je lekker vind. Je mocht zelf, ander beleg op je boterham kiezen of zelfs yoghurt i.p.v. brood. Je ging meer oefenen met normale hoeveelheden. Boter moest je nu dus uit een boterkuip smeren i.p.v. uit zo'n klein cupje en de cruesli voor in de yoghurt moest je op gevoel uit het pak schudden. 

Als je volgens de curve weer het gewicht had gehaald ging je na 2 weken naar lijst C, waarin er nog meer mogelijkheden waren, en je moest gaan oefenen met voor jou moeilijke producten. Wanneer je niet was aangekomen of zelfs was afgevallen werd, werd je eetlijst direct opgehoogd.

Ik had dus eetlijst A, de refeedinglijst/opbouwlijst. Als iemand zo erg ondervoed is en ineens weer meer gaat eten, kan dat heel gevaarlijk zijn. Het lichaam is het niet meer gewend. Het eten moet dus onder goede begeleiding opgebouwd worden, om zo min mogelijk kans te hebben op het refeedingsyndroom.  

Ik moest mij STRIKT aan de eetlijst houden. Nou, ik zal je vertellen, ik heb me PRECIES 0 keer aan de eetlijst gehouden. En niet omdat ik niet wilde, want élke keer weer probeerde ik het. Maar het ging gewoon niet. Toen ik de lijst voor het eerst zag draaide mijn maag al 10 keer om. Zóveel eten… Hoe moest ik dat ooit gaan doen? Ik kwam van 0. Ik had nog nóóit een volwaardig eetpatroon gehad. Alleen al van het idee dat ik moest ontbijten kreeg ik het Spaans benauwd. 

Het enige op mijn lijst wat geruststellend was, waren de 2 stuks fruit. Maar het verplichte glas zuivel bij het ontbijt, de 'regular' cola of fruitsap, aka. suikerbommen, bij het middagtussendoortje en de Liga Evergreens (gelukkig hoefde ik er maar één), waarvan ik het idee kreeg dat ik weer op de basisschool zat, had ik het liefst met een dikke zwarte stift doorgestreept. Ik at en dronk dat thuis óók nooit. Niet eens omdat ik bang was ervan aan te komen, maar ook omdat ik het gewoon niet lekker vond. 

Het had het wel allemaal iets makkelijker gemaakt als ik ook dingen mocht eten die ik lekker vond. Ik houd niet van aardappels en een bord vol zoutloze kale gekookte aardappels IS dan ook gewoon niet bepaald motiverend. Ik heb van mijn leven nog nooit met plezier een boterham gegeten en een saaie boterham met kaas is dan ook niet echt aantrekkelijk. Fleur het een beetje op met schijfjes komkommer of tomaat, dan ziet het er tenminste wat gezelliger uit. Maar dat mocht niet, want dat zou weleens een eetstoornistrucje kunnen zijn om minder brood te hoeven eten... 

De bom barstte

6 dagen waren er voorbij en ik wist niet meer of ik nog leefde of inmiddels al dood was. Ik zat als enige nog aan de eettafel te wachten tot mijn halve boterham uit ellende uit zichzelf wegliep. Ik voelde me doodziek. De verpleegkundige, die ik vandaag voor het eerst zag, riep me naar het praathok (zoals ik het noemde). Ik zat daar nog geen 2 seconden of ze ging helemaal uit haar plaat. Wauw, waar had ik dit aan verdiend? Had ik iets gemist? Verbaast en met grote ogen keek ik haar aan. Ik voelde me kleiner dan klein. Zegt ze dit nu serieus? Dat ik mijn best niet doe? Ik kreeg te horen dat ik de ''strijd niet volledig aanging''. Dat zou ik namelijk pas doen als ik die hele boterham op at… Alle verpleging ziet me élk eetmoment aan tafel keihard vechten, huilen, shaken en in paniek zijn. Wat nou ik ga de strijd niet aan?

Ik hield me niet aan de regels. Want ik at mijn bord niet leeg. Ik had niet aan de tafel mogen zitten kokhalzen de eerste dag, want dat was triggerend voor mijn groepsgenoten. Weet je hoe keihard ik mijn best moest doen om het binnen te houden? Ik mocht ook niet weglopen toch..? Ze had van haar collega's gehoord dat ik uitspraken van de verpleging zou hebben verdraaid, terwijl, ik zei al dagen niets? Alleen maar omdat ik bang was dat ik iets verkeerds zei. Ik had tijdens het huiskameruur niet naar de wc mogen gaan, zonder het te vragen. Klopt, wist ik natuurlijk ook wel, maar als ik na 30 minuten lang verpleging zoeken nog niemand vind (terwijl ik daar zat om in de gaten gehouden te worden?) en ik het niet meer volhoud, sorry, maar dan ga ik toch écht. Ik ben ook nog gewoon een mens, toch? Ze behandelde me als misdadiger in plaats van een zieke patiënt.

Mijn emmer liep niet over, hij knalde uit elkaar...

Ik had die vrouw nog geen enkele keer gesproken en dit was de eerste keer dat ze bij een eetmoment zat. Ik kende haar niet en zij mij ook niet. "Waarom ga je überhaupt nog iedere keer aan tafel zitten?" Pardon? Ik begon vanbinnen te koken en hoe meer ze zei, hoe meer stoom er uit mijn oren kwam. Wat een lef had dat mens zeg. Hoe durfde ze. De moed en motivatie waren in een klap verdwenen. Ik was laaiend, maar ik had totaal geen energie meer. Met alle kracht die ik nog had schreeuwde ik dat het klaar was. (Ik zal je de scheldwoorden besparen.) Ik had tóch al gefaald en ik kon niet méér doen dan ik al deed. Wat wilde ze van me?

Ze concludeerde dat de 'samenwerking' niet goed ging. Samenwerking? Nou ik weet niet hoor, maar de laatste dagen heb ik niemand gesproken. Ook geen verpleging. Volgens mij had iedereen me na een halve week al opgegeven. Over het eten kon ik ook niets anders zeggen dan dat ik het allemaal niet meer wist, en dat ik gewoon een hopeloos geval was. Ik wist het ook oprecht niet meer en ik wist niet wat ik kon doen zodat het beter ging. Als er iets aan me gevraagd werd, gaf ik gewoon netjes antwoord. Ik begreep gewoon niet wat ik fout deed.

Ik ben nog nóóit van me leven zó intens boos geweest. Laat staan op iemand die ik niet eens ken. Maar dit was echt de druppel van alles wat er die week gebeurd was. Al die rare regels en tegenstrijdigheden. Alles ging toch al precies zoals het niet zou moeten gaan, en dan nu dit. Deze vrouw was ver over mijn grens gegaan en het zou niet lang duren voor ik haar aan zou vliegen.

Ik had verwacht dat ze wel zou proberen me te laten blijven. Maar in plaats daarvan zei ze dat, als ik toch 'de strijd niet aanging', het dan het beste was om weg te gaan. En dat bleef ze maar herhalen. "Dan geef je het toch gewoon op." Zonder enig begrip of empathie. Ja hoor, geef me maar een trap na. "Prima!!" Alsof ik het zo grappig vind hier... Het voelde écht alsof ze een mes heel diep in mijn rug stak, en bij alles wat ze zei, bewoog ze hem goed hard heen en weer. 

Ben je ooit zó boos geweest dan je geen lucht meer kreeg? Dat het voelde alsof je hart uit je borst gerukt werd en je longen uit elkaar knalde? Nou dat dus. Ik was klaar hier. Ik ging naar huis. Ze konden allemaal de @!&*% krijgen!