Mijn behandeling werd gestopt
2020
5 maanden zat ik in de boulimia-groep. 2 dagen in de week ging ik braaf naar alle therapieën en probeerde ik (op sommige momenten) echt wel mijn best te doen en adviezen op te volgen. De herkenning bij mijn groepsgenoten vond ik fijn en ik voelde mij niet meer écht alleen. Maar bij mij bleek er veel méér achter de eetstoornis te zitten dan vooraf gedacht en bleek ik de eetstoornis nog veel te hard nodig te hebben. Want als het even goed ging, viel ik al gauw weer terug in oude patronen en dan 10 keer zo hard. Ik boekte dus ook geen vooruitgang. Na een paar maanden had ik een evaluatiegesprek met mijn hoofdbehandelaar. Zij zag ook dat ik geen stappen vooruit maakte.
Normaal gesproken moet er éérst aan de eetstoornis worden gewerkt en moet het eetpatroon verbeteren voordat er aan de achterliggende problemen gewerkt kan worden. De oorzaak van de eetstoornis. Zéker bij ondergewicht is dit noodzakelijk, omdat de hersenen minder goed functioneren. Maar ook bij iemand met een eetstoornis met een gezond gewicht kunnen erge tekorten voorkomen en is dus het eerst normaliseren van het eetpatroon noodzakelijk.
Ik stagneerde op alle gebieden en kreeg te horen dat ik eerst maar aan de achterliggende problemen moest werken. Pfff, had ik hier dan al die maanden voor niks gezeten? Ik wist allang dat ik mijn eetstoornis nodig had en hem op de meeste momenten eigenlijk ook niet kwijt wilde, maar goed. Ondanks dat ik dus eigenlijk op praktisch gebied niet veel aan al die maanden behandeling had gehad, had ik wel ontzettend veel geleerd en kennis op gedaan. Ik had veel geleerd over mijzelf en mijn eetstoornis. Ik had mijn hele verleden uit gegraven en besefte me dat ik eigenlijk als klein meisje al met eten aan het klooien was. Ik groeide op en mijn eetstoornis groeide met me mee. Achteraf gezien was 'afvallen' altijd al een heel groot onderwerp in mijn leven geweest en leek het bijna voor mij weggelegd om in door te slaan.
Ik was anders dan anderen (verrassend...)
Ik vond het fijn om met mensen te praten die mij begrepen, die net zo eetgestoord waren als ik. Maar in plaats van dat ik tips en adviezen verzamelde om tegen de eetstoornis in te gaan, luisterde ik vooral goed naar alle verhalen waarin o.a. werd verteld over manieren van compenseren. Mijn eetstoornis was meer geïnteresseerd in de eetstoornistrucjes en gedragingen. Misschien leerde ik nog wel iets nieuws. Kortom, het was nog veel te vroeg voor mij om de eetstoornis aan te pakken en eigenlijk werd mijn eetstoornis door de therapie alleen maar gevoed. Daarnaast leerde ik dat mijn eetstoornis nog veel meer andere functies had dan bij de rest van de groep. De functies van mijn eetstoornis gingen dieper en bleken vooral op gebied van emoties en angst onmisbaar. Mijn eetstoornis was altijd al mijn 'overlevingsstrategie,' oftewel, een mega copingmechanisme. Het was mijn manier van omgaan met het leven. Iets alleen van mij, iets vertrouwds. Ik kon nog niet zonder.
Ik werd doorverwezen naar een kliniek voor persoonlijkheidsstoornissen met op papier de diagnose 'persoonlijkheidsstoornis.' Toen nog niet wetende dat er tal van persoonlijkheidsstoornissen bestaan, laat staan dat ik wist wat het inhield. Het werd me ook niet verteld. Ik kreeg ook geen specifieke persoonlijkheidsstoornis ofzo en er werd toen ook geen verder onderzoek naar gedaan.
"Het was mijn manier van omgaan met het leven. Iets alleen van mij, iets vertrouwds. Ik kon nog niet zonder."
Vervolg behandeling
Een paar maanden later zat ik in een andere groep voor jongvolwassenen. De ene had een angststoornis, de ander was zwaar depressief. Faalangst, bindingsangst, smetvrees, van alles kwam er voorbij. En ik, ik had een eetstoornis. Oh ja, en blijkbaar ook een persoonlijkheidsstoornis. Maar wat het is, geen idee. We hadden allemaal verschillende problemen, maar wel 1 ding gemeen: we hadden allemaal 'iets', iets psychisch.
Ik zal niet te veel ingaan op deze behandeling en de maanden dat ik 2 dagen in de week hier naartoe moest. Ik heb er namelijk niet veel positiefs over te zeggen. Ik was nog steeds redelijk nieuw in de GGZ en snapte dus ook weinig van waar we het over hadden. In tegenstelling tot mijn groepsgenoten werkte ik nog, had ik vriendinnen en deed ik nog weleens iets leuks (als het niet met eten te maken had tenminste.) De rest van de groep lag vooral in bed, zat de hele dag te gamen of verzoop zichzelf in zelfmedelijden. Ik was de enige die nog enigszins opgewekt was en naast mijn eetstoornisleven af en toe normale dingen deed. Ik was de enige die overdag niet in bed ging liggen. Waarom zou ik dat doen? Ik had toen al teveel peper in mijn reet...
Gelukkig gezegend met een positief karakter
Ik kreeg het idee dat het helemaal niet zo slecht met mij ging. Ik begon me steeds meer te irriteren aan de negatieve sfeer en de sleur in de groep, en ik besefte me steeds vaker hoe blij ik ben met het feit dat ik gezegend met met een positief karakter. Ik wist soms gewoon niet hoe ik me moest gedragen. Kon ik gewoon mezelf zijn? Mocht ik lachen of moest ik er net als de rest stil en somber bijzitten? Ik schaamde me soms zelfs voor mijn optimisme en regelmatig moest ik me inhouden om niet te opgewekt te zijn. Als ik een grapje had gemaakt vroeg ik me later af of het niet ongepast was geweest. Ik hoorde hier niet. Hoe slecht ik me ook voelde, het zat niet in mijn karakter om dat naar de buitenwereld te uiten. Maar toch zorgde de grafsfeer tijdens de sessies ervoor dat ik zelf ook in een neerwaartse spiraal kwam, op het moment dat ik de therapieruimte binnenstapte. Dit gevoel nam ik ook mee naar huis en ik merkte dat ik me steeds slechter ging voelen. De weerstand om die 2 dagen naar therapie te gaan werd steeds groter. Ik zei tegen mijn ouders dat als ik hier nog langer zou blijven, ik er zelf spontaan suïcidaal van zou worden. Want echt, ik was ongeveer de enige die niet suïcidaal was... En begrijp me niet verkeerd, ik had en heb zéker alle respect en begrip voor iedereen die zulke zware dingen mee moet maken! Ik heb er zelf inmiddels ook ervaring mee. Maar toen nog niet. Toen snapte ik er niets van.
Ik begreep oprecht niet waarom sommigen zo'n ontzettend grote doodswens hadden. Ik luisterde heel begripvol naar alle verhalen, maar de momenten dat er zelfs verteld werd over de plannen die sommigen hadden, gingen mij te ver. Ik zat hier duidelijk niet op de goede plek... Als ik aan de beurt was om iets te zeggen, vertelde ik dat ik die avond zou gaan sporten en dat ik daar heel veel zin in had. Wat deed ik in deze groep?
"Ik had en heb zéker alle respect en begrip voor iedereen die zulke zware dingen mee moet maken!"
Ook mijn ouders hadden door dat ik hier niet op mijn plek zat en dus gingen we in gesprek met mijn hoofdbehandelaar. Het kostte mijn ouders behoorlijk wat moeite om mij hier weg te krijgen, want de behandelaren bleven volhouden dat ik nog zoveel meer uit de sessies zou kunnen halen. Maar ik was er nu wel achter dat groepstherapie niets voor mij was. Want zo behulpzaam als ik ben, luisterde ik vooral naar alle depressieve verhalen van mijn groepsgenoten, i.p.v. het over mijn eigen problemen te hebben. Ik hing zelf de psycholoog uit en probeerde op alle mogelijke manieren te helpen. Ondanks dat ik vaak genoeg dacht: kom gewoon je bed uit en ga iets doen. Merendeel van de tijd was ik dus alleen maar met andere hun problemen bezig, waardoor het voelde als verspilde tijd. Vanwege de corona ging de therapie een tijd niet door of was het online. Ik was er al klaar mee en dit zag ik al helemaal niet zitten, dus vond ik dit een mooi moment om ermee te stoppen.
Maar, zo positief als ik altijd ben, probeer ik het altijd van de positieve kant te bekijken. Wat heb ik wél geleerd? Groepstherapie is niks voor mij.
