Aankomen voelt als doodgaan
Belangrijk vooraf
Dit is geschreven door iemand met een eetstoornis. Het aankomen in gewicht en verandering van het lichaam wordt dus heel anders ervaren dan bij iemand zonder eetstoornis. De angst en de strijd die ik voel rondom het zwaarder worden, zeggen niets over hoe ik naar andere mensen kijk. Ik wil dus ook benadrukken dat ik niets tegen 'dikke' mensen heb!
Dit is rauw, eerlijk en oprecht. Ik heb dit geschreven zonder filter. Niet netjes, niet mooier gemaakt om het fijner te laten klinken. Maar precies zoals het in mijn hoofd is. Voor iemand zonder eetstoornis zal deze blog misschien extreem of overdreven klinken. Maar dit is hoe het voor mij is. Voor mij is dit oprecht.
Een ondragelijk gevoel
Ken je dat? Dat je soms gewoon geen woorden hebt om te omschrijven hoe je je voelt? Dat 'boos' niet erg genoeg is, 'verdrietig' niets betekend en 'bang' eigenlijk nergens op slaat. Het is allemaal te weinig, te klein, te zacht. Soms is er geen woord voor je intense gevoel.
Er zijn een aantal momenten in mijn leven geweest waarop ik dat had. Momenten waarop ik op geen enkele manier kon vertellen hoe ik me voelde. Er waren geen woorden voor, alleen maar gevoel. Een fysiek gevoel, zó intens dat het leek alsof mijn hart uit mijn borstkas werd gerukt, samen werd geknepen en in de fik gestoken werd. Een gevoel dat niet te verdragen was, dat ik niets anders kon dan schreeuwen, snakkend naar adem. De wereld die als een waas om me heen draaide en het leek alsof alles wat er was verdween.
Een gevoel dat voelt als levensbedreigend. De emotionele pijn op dat moment is ondragelijk. Het is alsof je doodgaat, zonder dat je het wilt.
Het zijn traumatische momenten en een traumatisch gevoel.
Hoe leg je uit dat aankomen voelt als doodgaan?
Aankomen in gewicht is voor mij niet alleen het getal op de weegschaal dat stijgt. Het is zóveel meer. Het voelt alsof ik mezelf kwijtraak. Alsof ik niet mag zijn wie ik ben en ik moet veranderen, omdat anderen dat zo graag willen. Er wordt iets van me afgepakt, iets wat van mij is. Ik moet afscheid nemen van mezelf, van iemand waar ik al zó lang vertrouwd mee ben. Het voelt alsof ik gestraft wordt, zonder dat ik weet wat ik fout heb gedaan.
Ik heb geen woorden die omschrijven hoe ik me voel. Het is alsof ik gedwongen word om dood te gaan. En ik wil niet dood. De angst en de weerstand om aan te komen zijn net zo groot als de angst en weerstand om dood te gaan.
Gedwongen worden, verplicht worden om iets te doen wat je niet wilt.
Dat is toch godsgruwelijk oneerlijk?
Waar ben jij bang voor?
Onweer, honden, naalden? Of ben je bang voor een bepaald gevoel, zoals hoogtevrees? Ben je bang in het donker of ben je bang dat je een ernstige ziekte krijgt? Veel mensen zijn bang voor het gevoel er niet bij te horen, verlaten te worden of om een geliefde kwijt te raken. Allemaal reële angsten.
En ja, als je het aan mij vraagt is ook de angst om dood te gaan reëel.
Ja, ik ben bang voor de dood. Of eigenlijk, om dood te gaan. Doodgaan is onbekend. En ik ben bang voor het onbekende. Bang voor alles wat eraan vooraf gaat. En dan niet alleen omdat ik dan alles wat vertrouwd is los moet laten, maar ook omdat ik niet weet wat erna komt. Hoe het voelt, wat er gebeurt of wat me te wachten staat.
Dat gevoel van toen
Ik ben jarenlang zwaarder geweest, dus ik heb die ervaring en ik weet hoe het voelt. Die tijd voelt traumatisch, ik zou er nóóit meer naar terug willen. Hoe het voelde om me altijd zo klein mogelijk te willen maken. Hoe het voelde om continue met mijn lichaam bezig te zijn, aan mijn kleding te trekken om te zorgen dat er zo min mogelijk zichtbaar was. De schaamte, de afkeer van mezelf. De pijn die ik voelde, iedere keer als ik in de spiegel keek. Zó belachelijk onzeker zijn, geen controle hebben en me niet thuis voelen in mijn eigen lijf.
Een traumatische periode waarin ik mij nog minder begrepen voelde dan ooit. Een periode waarin mijn gevoelens niet erkend werden en er geen ruimte was voor mij. Een periode in mijn leven waarin ik mezelf verdoofde, en vluchtte in eten. Want eten was er voor mij. Altijd.
Oude trauma's worden weer geraakt en daar komen nu zelfs nieuwe trauma's bij. Want ik word gedwongen om weer terug te gaan naar die tijd. Om me weer zo te gaan voelen als toen. Het is niet alleen een herinnering, want ook het gevoel van toen komt weer terug.
En dat wil ik niet. Nóóit meer.
Stel je eens voor...
Er wordt tegen je gezegd dat je niet meer mag en niet meer kan zijn wie je bent. Je mag je niet meer gedragen zoals jij bent, niet meer kleden zoals jij bent en voortaan moet je door het leven als iemand anders. Iemand die je verschrikkelijk vindt. Naar jou wordt niet geluisterd, wat jij vindt doet er niet toe. Je wordt gedwongen om een hele andere identiteit aan te gaan. Zoals je was, was niet goed, fout, helemaal verkeerd. Je moet verder leven als iemand waar je een belachelijk grote afkeer voor hebt. En iedere keer als je in de spiegel kijkt wordt er een mes in je rug gestoken en word je geconfronteerd. Dit ben jij niet. Dit hoort niet bij jou. Je gevoel vanbinnen is nog altijd hetzelfde. Maar de buitenkant is totaal niet wie jij bent.
Voel je het? Dat is toch onwerkelijk?
Het verschil tussen verstand en gevoel
Twee kanten, maar inmiddels dezelfde waarheid
In mijn hoofd zit mijn gezonde verstand, maar ook mijn eetstoornisbrein. Het gevoel van mijzelf zit in mijn lichaam, maar het gevoel van mijn zieke kant ook. Alle kanten zijn een deel van mij. Maar ze spreken niet dezelfde taal. In tegendeel. Het is de hele dag oorlog. Want de eetstoornis heeft mijn gevoel jaren geleden al verdraaid.
Het is zó vermoeiend om te vechten tegen een vijand die je eigen stem gebruikt.
Ik wéét dat mijn lichaam eten nodig heeft. Ik wéét dat aankomen geen falen is. Ik wéét dat ik niet doodga als ik eet. Ik ben niet achterlijk.
Mijn hoofd weet: "Dit is niet gezond." Mijn zieke gevoel schreeuwt: "Je faalt!" Mijn eigen gevoel en mijn zieke gevoel. Ze zijn niet meer los te zien van elkaar. Twee verschillende kanten, maar inmiddels dezelfde waarheid.
Wanneer mijn eetstoornis z'n bek opentrekt, denk ik niet meer: "Shit, eetstoornis gedachten..." Het zijn namelijk al lang mijn eigen gedachten. Dat is het gevolg van een jarenlange eetstoornis.
De eetstoornis gedachten zijn mijn gedachten.
Alsof ik niks beteken
Dus, het getal op de weegschaal stijgt… Maar mijn gevoel van eigenwaarde daalt. Hoe meer ik aankom, hoe groter de afkeer tegen mijn eigen lichaam wordt. Hoe meer mijn lichaam veranderd, hoe meer ik mezelf verlies.
En weet je, iedereen heeft makkelijk praten, maar ze hebben géén idee. ík ben degene die het moet verdragen, ík moet met mezelf leven. Het voelt echt alsof ik keihard in de steek gelaten word, door alles en iedereen. Alsof ik niks beteken. Mijn mening, mijn stem, die zijn al helemaal niets waard.
Maar ondertussen word ik terug gebracht naar vroeger en worden er oude littekens weer open gehaald. Die ondraaglijke gevoelens. Ongeloof, gevoel van: dit is niet echt. Je keel die dichtgeknepen wordt, terwijl je schreeuwt om hulp. Je voelt het steken in je hart en je wereld vergaat. Traumatische ervaringen die keer op keer opnieuw worden afgespeeld . Je trekt het niet meer. En tóch wordt het je aangedaan.
Bij iedere kilo die erbij komt, raak ik mezelf steeds een beetje meer kwijt. Maar dát is niet belangrijk, dát maakt niemand iets uit. Maar ik ben er nog en ik héb een stem. Dus ik blijf het zeggen, ook als niemand luistert.
Hoe leg je uit dat aankomen voelt als doodgaan?
Hoe leg je uit dat de angst om aan te komen sterker voelt dan de angst om ziek te blijven?
Hoe leg je uit dat je zó graag wilt leven, maar dat je ook doodsbang bent voor het leven?
Hoe leg je uit dat je bang bent voor iets wat zo normaal zou moeten zijn?
Hoe leg je uit dat je wéét wat je je lichaam zou moeten geven, maar je gevoel er keihard tegenin schreeuwt?
Hoe leg je uit dat je rust wilt, terwijl de rust die je hebt gevonden misschien juist onderdeel is van wat je ziek houdt?
Hoe leg je uit dat je niet streeft naar volledig beter worden, maar wél naar beter leven?
Hoe leg je uit dat aankomen voelt als doodgaan, als je het zelf niet eens begrijpt?
Mijn eetstoornisverhaal vanaf het begin.
Lees de blogs op de pagina Mijn verhaal of klik op een van de afbeeldingen hieronder:
Wil je reageren, een vraag stellen of is er iets anders wat je kwijt wilt?
Laat een bericht achter!
