Wil ik wel herstellen?

Als je een (psychische) ziekte hebt is het voor iedereen een logische gedachten dat je wilt herstellen. Maar kijk als voorbeeld eens naar een alcohol- of drugsverslaafde. Tuurlijk wilt hij (na besef dat hij verslaafd is) van zijn verslaving af. Maar hij is ook bang. Bang voor het onbekende. Bang voor onrust en bang om niet meer te kunnen vluchten in de drank of drugs. Waar moet hij in vluchten als het hem allemaal teveel wordt? Hij is bang voor een 'normaal' leven, omdat zijn verslaving voor hem normaal is.

Bij een eetstoornis werkt het net zo. Tuurlijk wilt iemand met een eetstoornis herstellen. Maar op veel momenten twijfel je, omdat je de eetstoornis ook 'nodig' hebt. Hij is niet voor niets ooit in je leven gekomen. Hij geeft je een bepaald gevoel van controle en rust.

Het is iets van jou.

Ik ben bang voor herstel

Het klinkt gek, maar toch is het zo. Ik ben bang om te herstellen van mijn eetstoornis.

Ik heb het zeker geprobeerd. Ik heb het geprobeerd en echt mijn best gedaan. Ik heb geprobeerd om normaal met eten om te gaan, te vechten tegen de gedachten en niet te luisteren naar de stemmen in mijn hoofd. Ik keen stiekem af bij mijn moeder of bij vriendinnen. Wat eten zij? Hoeveel eten zij? Eet ik niet teveel of te weinig? Ik heb ook wel eens geprobeerd om niet bij te houden wat ik eet, geen macro's te tellen en geen eten af te wegen wegen. Maar hiervan raakte ik in paniek, liep de spanning nog hoger op en voelde het alsof ik de controle helemaal kwijt was. Ik ging alleen maar nog gekker doen, ik had nog meer last van dwanggedachten en er kwamen alleen maar nog meer regels bij.

Dat is dus het gemene en de reden waarom ik bang ben. Want hoe harder je je best doet, hoe harder de eetstoornis aan je trekt. Zie het als een visuele cirkel, de je niet zomaar doorbreekt.