Wie ben ik zonder eetstoornis?

 Wie ben ik zonder eetstoornis? Zonder eetstoornis ben ik niks. Hij heeft de macht over mijn leven, mijn gedachten, mijn lichaam. Soms lijkt het alsof ik zelf niet meer kan nadenken. De eetstoornis zit in mijn hoofd en denkt voor mij. Ik volg, want ik kan niet anders.

Zonder eetstoornis ben ik niks, niemand. Ik weet niet beter dan dat hij bij me is. Altijd, overal. Elke seconde van de dag. Al zolang als ik me kan herinneren.

Een tweede persoon, een gesplitste persoonlijkheid. Een van de twee heeft nooit leren leven en nu bang voor het leven. Bang om te leven en houdt zich daarom krampachtig vast aan iets dat vertrouwd voelt. Iets dat rust geeft, controle en een verdoofd gevoel. Het verdoofd angst, pijn en verdriet.

Angst om te leven. Angst voor de grote wereld die zo overweldigend is. De kleinste dingen kunnen zo overweldigend zijn, dus grijpt ze terug. Terug naar dat wat vertrouwen geeft. Iets wat alleen van haar is. Haar wereld, in haar hoofd.

In ijn hoofd.. Ik kan niet meer nadenken. Mijn hoofd is te vol, maar ondertussen voel ik me leeg. Het ene moment is er geschreeuw, chaos, getrek en geduw. Wat wil je nou van me? Ik luister toch! Ik doe geen moeite meer om er tegenin te gaan. Ik heb er de energie en de kracht niet meer voor.

Misschien ben ik wel echt niemand zonder eetstoornis en zal ik er definitief mee moeten leren leven. Soms kan ik mezelf amper aankijken, ik zie mezelf niet. Ben ik dat? Of kijk ik naar de eetstoornis? Ik zie iemand die de controle wilt houden, maar ook de controle volledig kwijt is.

Ze wilt de controle houden op dat wat ze wel heeft. Dat wat alleen van haar is en rust en verdoving biedt: een eetstoornis in haar hoofd.