Ja, ik heb een eetstoornis

De ene dag zal je me een koekje zien eten, terwijl ik de dag erna compleet in paniek schiet alleen al bij het aanbieden ervan.

Het ene moment zie je me sporten alsof er niets aan de hand is, naar feestjes gaan en dansen, lang leven de lol. Maar de dag erna moet ik dealen met de gevolgen, ben ik opgebrand en doet mijn lichaam pijn. Ik moet me vasthouden als ik opsta, omdat ik anders zwart zie. En in het ergste geval kan ik niet meer helder nadenken.

Ja, ik heb een eetstoornis, ik ga het niet mooier maken dan het is. Dat is het namelijk niet. Een eetstoornis is lelijk, frustrerend en gekmakend. Een eetstoornis is een ziekte een psychische ziekte waar je niet voor kiest, maar iets wat je overkomt.

Het is heel makkelijk om tegen iemand met een eetstoornis te zeggen: "eet gewoon die boterham" of "doe niet zo moeilijk over dat restaurant". Maar tegen iemand met een gebroken been zeg je ook niet: "ren even een marathon"