Brief 1. Lieve eetstoornis

Lieve eetstoornis,

Je bent er al zo lang, dat ik mijn leven zonder jou eigenlijk niet eens meer kan herinneren. Je sloop mijn leven al binnen toen ik nog maar een klein meisje was. Het gebeurde zo onopgemerkt dat ik pas ruim 12 jaar later besefte hoeveel ruimte jij al had in genomen. En eigenlijk weet ik nog steeds niet waarom. Ik kende je helemaal niet. Sterker nog, ik had nog nooit van je gehoord. Pas nu, na al die tijd dat je al bij me bent, leer ik je kennen, en begin ik in te zien hoe belangrijk je voor me bent geworden. Terwijl ik in het begin nog niet eens wist dat je bestond.

In al die jaren heb je verschillende vormen aangenomen, verschillende functies gehad en je in alle mogelijke bochten gewrongen om ervoor te zorgen dat ik niet meer zonder je kon, je mijn beste vriendin werd en ik mij geen leven meer zonder jou kon voorstellen. Dit alles deed je stiekem en je speelde het zo slim dat niemand in mijn omgeving ook maar iets doorhad. Je zat in mijn hoofd en vertelde mij dat jij het beste met mij voorhad. Jij zorgde voor mij, jij was er voor mij. Je beloofde me controle. Rust. Een gevoel van veiligheid. Je vertelde me dat je ervoor zou zorgen dat ik genoeg zou zijn. Dat ik er toe deed. Dat ik me gezien, gehoord en begrepen zou voelen.

Maar zonder dat ik het doorhad, veranderde onze relatie. Waar jij als vriendin altijd met me meeliep, begon je nu ook mijn richting te bepalen. Alles wat eerst als oplossingen voelde, werden regels. Regels werden verplichtingen. En verplichtingen werden angsten. Wat ooit voelde als veiligheid, werd een gevangenis.

Beetje bij beetje nam je steeds meer ruimte in beslag en nam je steeds meer mijn leven over. Zonder dat ik doorhad hoe ver het al was. Totdat je niet meer alleen in mijn hoofd zat, maar je er ook voor zorgde dat de gevolgen daarvan zichtbaar werden aan de buitenkant. Mijn haar viel uit, mijn huid werd droog, mijn gewicht veranderde en je zorgde ervoor dat mijn hele lichaam pijn deed. Ik was altijd moe, maar je liet me nooit met rust. Zelfs toen mijn lichaam meerdere keren aangaf dat het genoeg was, schreeuwde je dat ik door moest gaan. Jij kende geen grens.

Je hebt me letterlijk laten rennen tot ik erbij neerviel. En weet je, ik snap nog steeds niet waarom. Waarom moest je me zo nodig eindeloos uitputten? En waarom was het nooit genoeg? Was dat jouw manier om mij duidelijk te maken dat ik naar JOU moest luisteren? Kon je me niet gewoon vertellen wat je van me wilde, zonder me daarvoor zo ver te laten gaan?

Ik vraag me weleens af hoe mijn leven eruit had gezien als jij er niet was. Hoeveel vrijer ik was en hoeveel ruimte er was voor de rest van mijn leven. Wie ik dan was geweest. Welke keuzes ik had gemaakt. Hoeveel meer ik mezelf had kunnen ontwikkelen. Zonder jou. Na al die jaren ben je zo vertrouwd geworden. We zijn samen opgegroeid, je hebt zoveel van mijn leven meegemaakt. Je staat zo dichtbij. Ik ken jou beter dan mijzelf.  

Ik wil van je af, maar ik weet niet wie ik ben zonder jou.  

Ik wil je niet kwijt, maar ik wil ook een écht leven. Ik kan je niet missen, maar het liefste heb ik je zo ver mogelijk bij mij vandaan.

Ik haat je, maar ik kan niet zonder je.